Edyta Felsztyńska
urodziła się 4.06.1972 w Dzierżoniowie, zmarła 25.07.2017, w wieku 45 lat, przegrywając walkę z nowotworem.
W Polsce skończyła Liceum Ogólnokształcące w Bielawie. Już jako nastolatka interesowała się sportem i brała udział w olimpiadach sportowych; zdobyła m.in. 10 miejsce w konkursie biegowym na 60m oraz 10 miejsce w konkurencji trójskok w zawodach w Dźwirzynie. Od najmłodszych lat działała też charytatywnie na rzecz cierpiących na choroby nowotworowe; przeznaczyła np. na rzecz chorych 100 tyięcy złotych, wygrane w konkursie „Miss Lata 1989” (zdobyła tytuły Miss Publiczności i Miss Obiektywu).
Edyta Felsztyńska przyjechała do Włoch w 1990 roku, po latach wyszła za mąż za Włocha, Fabia Petrozzi w 1998 roku. W roku 2001 urodził się ich syn Federico. Mąż i syn mieszkają nadal w Ciampino koło Rzymu.
Choroba
Edyta należała do stowarzyszenia Insieme (Razem), w którym działała do końca życia, pełniąc funkcję zastępcy przewodniczącej. Była osobą z mnóstwem pozytywnej energii, którą wykorzystywała aby pomagać innym. Kochała ludzi i pamiętając swoje ciężkie chwile na początku emigracji, starała się pomagać w rozwiązywaniu problemów nowo przybyłych na emigrację Polaków.
Posiadała niesamowitą siłę i energię oraz ogromną chęć i siłę do współorganizowania i organizowania różnych wydarzeń i ewentów oraz pomagania innym na wszelki możliwy sposób. Dzięki stowarzyszeniu organizowano również akcje charytatywne.
Mówiła zawsze: „jak my sobie nie pomożemy, to nikt nam nie pomoże”.
Jej marzeniem było zjednoczyć całą Polonię i każde organizowane spotkanie zaczynało się od zaśpiewania piosenki: „Bo wszyscy Polacy to jedna rodzina”.
https://youtu.be/SHtsOzkxCDo?si=jrHxhn_EY9sX1y7J
Edyta miała swoje motto, nie zmieniała ludzi, kochała ich i akceptowała takimi, jakimi są. Bardzo duże wsparcie i wspaniałą współpracę otrzymała od wielu osób. Nazywała ich cichymi aniołami zawsze stojącymi obok. Była osobą pozytywnie myślącą, uczciwą, serdeczną, zawsze uśmiechniętą i niosącą pomoc każdemu potrzebującemu mimo swojej ciężkiej choroby.
Edyta Felsztyńska była wspaniałym przykładem i darem dla każdego, kto spotkał ją na swojej drodze.
Mama o córce
A tak opowiada nam o Edycie jej mama, Urszula Felsztyńska:
Córcia była zawsze wielką patriotką. Jej marzeniem było wrócić kiedyś do Polski z mężem i synem. Wcześniej pokazała im swój piękny kraj, gdy przyjeżdżała z nimi na wakacje; bardzo im się tu podobało. Gdy jej stan zdrowia już bardzo się pogorszył, to w rozmowie ze mną poprosiła, że gdy nastąpi już to najgorsze, to żeby pochować ją w Polsce, w rodzinnym grobowcu, i tak się stało.
W czasie chemioterapii, pomimo swojego cierpienia, zgodziła się wziąć udział w sesji zdjęciowej Sylwii Dombrowskiej i tak powstał książka fotograficzna, poświęcony innym chorującym na raka.
…do końca była niesamowicie dzielna w swojej chorobie i do końca udzielała się dla innych, nikomu nie pozwalała się smucić, uśmiechała się zawsze, pomimo bólu i cierpienia… tak bardzo chciała żyć…
Ale nigdzie nie było ratunku, a próbowaliśmy leczenia wszędzie, i w Mediolanie, i w Warszawie, i w Szwajcarii, i Niemczech i w USA.
Dziękuję Wam za zaangażowanie i pamięć o mojej ukochanej Edytce” – kończy wypowiedź jej mama.
Nagroda
„Osobowość Polonijna Roku im. Edyty Felsztyńskiej” to plebiscyt organizowany pod skrzydłami Spotkań Polonijnych.
Nagrodą jest kryształowa statuetka na kamiennej podstawie.
Symbol czystości i dobrych intencji łączących Polaków na całym świecie.
Gwiazda znajdująca się na zakończeniu statuetki reprezentuje, cel i sukcesy do którego dążymy i który został osiągnięty.
Spirala, która tworzy kształt gwiazdy jest często kojarzona z wiedzą, mądrością i oświeceniem.
To idealny symbol dla nas Polaków byśmy nigdy nie zatracili w sobie tych życiowych walorów.
Spirala sugeruje nam ciągły ruch, rozwój i ewolucję a łączoną z solidną podstawą daje nam symbolikę jedności i harmonii, podobną do celu konkursu.
Spirala reprezentuje też charakter czasu, który można porównać do Polonii jako ogromne przywiązanie do Ojczyzny pomimo odległości i lat które nas dzielą.
Czarna solidna podstawa kontrastuje z błyszczącym kryształem i dodaje szyku i elegancji.
Statuetka symbolizuje Polonię jako ,,GWIAZDĘ PRZEWODNIĄ,, dla Polaków na całym świecie jest symbolem jedności i tożsamości narodowej.
Użyty kryształ symbolizuje czystość intencji i trwałość polskiej kultury i tradycji.
Najważniejsze cechy symbolizujące statuetkę
Przeźroczystość, czystość oświecenie i elegancja.
Kryształ to nadzieja, osiągnięcia, przewodnictwo, czystych intencji działań Polonii.
Gwiazda to stabilność, trwałość, zakorzenienie oraz przewodnik dla przyszłych pokoleń.
Kamienna podstawa to trwałość tradycji i kultury polskiej, jest symbolem solidnym fundamentem dla nadziei że Polonia to wspólny dom, gdzie gości harmonia i zgoda.
Ta statuetka symbolizuje największe wartości które przyświecają Polakom i Polonii na świecie.
Mottem nagrody jest wiersz „Gawęda o miłości ziemi ojczystej” Wisławy Szymborskiej
Bez tej miłości można żyć,
mieć serce puste jak orzeszek,
malutki los naparstkiem pić
z dala od zgryzot i pocieszeń,
na własną miarę znać nadzieję,
w mroku kryjówkę sobie wić,
o blasku próchna mówić „dnieje”,
o blasku słońca nic nie mówić.
Jakiej miłości brakło im,
że są jak okno wypalone,
rozbite szkło, rozwiany dym,
jak drzewo z nagła powalone,
które za płytko wrosło w ziemię,
któremu wyrwał wiatr korzenie
i jeszcze żyje cząstkę czasu,
ale już traci swe zielenie
i już nie szumi w chórze lasu?
Ziemio ojczysta, ziemio jasna,
nie będę powalonym drzewem.
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
radością, smutkiem, dumą, gniewem.
Nie będę jak zerwana nić.
Odrzucam pustobrzmiące słowa.
Można nie kochać cię – i żyć,
ale nie można owocować.
Ta dawność jej w głębokich warstwach…
Czasem pośrodku drogi stanę:
może nieznanych pieśni garstka
w skrzyni żelazem nabijanej,
a może dzban, a może łuk
jeszcze się w łonie ziemi grzeje,
może pradawny domu próg
ten, którym wkroczyliśmy w dzieje?
Stąd idę myślą w przyszłe wieki,
wyobrażenia nowe składam.
Kamień leżący na dnie rzeki
oglądam i kształt jego badam.
Z tego kamienia rzeźbiarz przyszły
wyrzeźbi głowę rówieśnika.
Ten kamień leży w nurcie Wisły,
a w nim potomna twarz ukryta.
By na tej twarzy spokój był i dobroć,
i rozumny uśmiech, naród mój nie żałuje sił,
walczy i tworzy, i nie uśnie.
Pierścienie świetlnych lat nad nami,
ziemia ojczysta pod stopami.
Nie będę ptakiem wypłoszonym
ani jak puste gniazdo po nim.
Dziękujemy Pani Urszuli Felsztyńskiej, synowi Federico i mężowi Fabio za możliwość i pomoc w zrealizowaniu projektu.
Jesteśmy dumni, że imieniem tak wspaniałej Polki i działaczki polonijnej mogliśmy nazwać nagrodę Osobowość Polonijna Roku.
Linki
https://www.osobowoscpolonijnaroku.com/edyta-felsztynska/
https://www.osobowoscpolonijnaroku.com/laureaci-plebiscytu-w-roku-2021/
