Edyta Felsztyńska
Autorka: Ewa Maria Slaska
urodziła się 4.06.1972 w Dzierżoniowie, zmarła 25.07.2017, w wieku 45 lat, przegrywając walkę z nowotworem.
W Polsce skończyła Liceum Ogólnokształcące w Bielawie. Już jako nastolatka interesowała się sportem i brała udział w olimpiadach sportowych; zdobyła m.in. 10 miejsce w konkursie biegowym na 60m oraz 10 miejsce w konkurencji trójskok w zawodach w Dźwirzynie. Od najmłodszych lat działała też charytatywnie na rzecz cierpiących na choroby nowotworowe; przeznaczyła np. na rzecz chorych 100 tyięcy złotych, wygrane w konkursie „Miss Lata 1989” (zdobyła tytuły Miss Publiczności i Miss Obiektywu).
Edyta Felsztyńska przyjechała do Włoch w 1990 roku, po latach wyszła za mąż za Włocha, Fabia Petrozzi w 1998 roku. W roku 2001 urodził się ich syn Federico. Mąż i syn mieszkają nadal w Ciampino koło Rzymu.
Choroba
Edyta należała do stowarzyszenia Insieme (Razem), w którym działała do końca życia, pełniąc funkcję zastępcy przewodniczącej. Była osobą z mnóstwem pozytywnej energii, którą wykorzystywała aby pomagać innym. Kochała ludzi i pamiętając swoje ciężkie chwile na początku emigracji, starała się pomagać w rozwiązywaniu problemów nowo przybyłych na emigrację Polaków.
Posiadała niesamowitą siłę i energię oraz ogromną chęć i siłę do współorganizowania i organizowania różnych wydarzeń i ewentów oraz pomagania innym na wszelki możliwy sposób. Dzięki stowarzyszeniu organizowano również akcje charytatywne.
Mówiła zawsze: „jak my sobie nie pomożemy, to nikt nam nie pomoże”.
Jej marzeniem było zjednoczyć całą Polonię i każde organizowane spotkanie zaczynało się od zaśpiewania piosenki: „Bo wszyscy Polacy to jedna rodzina”.
https://youtu.be/SHtsOzkxCDo?si=jrHxhn_EY9sX1y7J
Edyta miała swoje motto, nie zmieniała ludzi, kochała ich i akceptowała takimi, jakimi są. Bardzo duże wsparcie i wspaniałą współpracę otrzymała od wielu osób. Nazywała ich cichymi aniołami zawsze stojącymi obok. Była osobą pozytywnie myślącą, uczciwą, serdeczną, zawsze uśmiechniętą i niosącą pomoc każdemu potrzebującemu mimo swojej ciężkiej choroby.
Edyta Felsztyńska była wspaniałym przykładem i darem dla każdego, kto spotkał ją na swojej drodze.
Mama o córce
A tak opowiada nam o Edycie jej mama, Urszula Felsztyńska:
Córcia była zawsze wielką patriotką. Jej marzeniem było wrócić kiedyś do Polski z mężem i synem. Wcześniej pokazała im swój piękny kraj, gdy przyjeżdżała z nimi na wakacje; bardzo im się tu podobało. Gdy jej stan zdrowia już bardzo się pogorszył, to w rozmowie ze mną poprosiła, że gdy nastąpi już to najgorsze, to żeby pochować ją w Polsce, w rodzinnym grobowcu, i tak się stało.
W czasie chemioterapii, pomimo swojego cierpienia, zgodziła się wziąć udział w sesji zdjęciowej Sylwii Dombrowskiej i tak powstał książka fotograficzna, poświęcony innym chorującym na raka.
…do końca była niesamowicie dzielna w swojej chorobie i do końca udzielała się dla innych, nikomu nie pozwalała się smucić, uśmiechała się zawsze, pomimo bólu i cierpienia… tak bardzo chciała żyć…
Ale nigdzie nie było ratunku, a próbowaliśmy leczenia wszędzie, i w Mediolanie, i w Warszawie, i w Szwajcarii, i Niemczech i w USA.
Dziękuję Wam za zaangażowanie i pamięć o mojej ukochanej Edytce” – kończy wypowiedź jej mama.
Nagroda
„Osobowość Polonijna Roku im. Edyty Felsztyńskiej” to plebiscyt organizowany pod skrzydłami Spotkań Polonijnych.
Nagrodą jest kryształowa statuetka na kamiennej podstawie, przyznawana od roku 2022. Kyształ symbolizuje czystość intencji i trwałość polskiej kultury i tradycji.
Statuetka jest więc symbolem czystości i dobrych intencji łączących Polaków na całym świecie.
Gwiazda wieńcząca statuetkę symbolizuje, cel i sukcesy do których dążymy.
Spirala, tworząca kształt gwiazdy to wiedza, mądrość i oświecenie; sugeruje ruch, rozwój i ewolucję, które w połączeniu z solidną podstawą symbolizują jedność i harmonię, a więc te cechy, które pragniemy wyróżniać naszą nagrodą. W zamyśle inicjatorek nagrody spirala reprezentuje też charakter czasu, który można porównać do Polonii; oznacza ogromne przywiązanie do Ojczyzny, pomimo odległości i lat które dzielą przedstawicieli Polonii na całym świecie od Ojczyzny.
Statuetka symbolizuje Polonię , GWIAZDĘ PRZEWODNIĄ Polaków na całym świecie, jest symbolem jedności i tożsamości narodowej.
Najważniejsze cechy symbolizujące statuetkę
Przeźroczystość, czystość oświecenie i elegancja.
Kryształ to nadzieja, osiągnięcia, przewodnictwo, czystych intencji działań Polonii.
Gwiazda to stabilność, trwałość, zakorzenienie oraz przewodnik dla przyszłych pokoleń.
Kamienna podstawa to trwałość tradycji i kultury polskiej, jest symbolem solidnym fundamentem dla nadziei że Polonia to wspólny dom, gdzie gości harmonia i zgoda.
Ta statuetka symbolizuje największe wartości które przyświecają Polakom i Polonii na świecie.
Mottem nagrody jest wiersz „Gawęda o miłości ziemi ojczystej” Wisławy Szymborskiej
Bez tej miłości można żyć,
mieć serce puste jak orzeszek,
malutki los naparstkiem pić
z dala od zgryzot i pocieszeń,
na własną miarę znać nadzieję,
w mroku kryjówkę sobie wić,
o blasku próchna mówić „dnieje”,
o blasku słońca nic nie mówić.
Jakiej miłości brakło im,
że są jak okno wypalone,
rozbite szkło, rozwiany dym,
jak drzewo z nagła powalone,
które za płytko wrosło w ziemię,
któremu wyrwał wiatr korzenie
i jeszcze żyje cząstkę czasu,
ale już traci swe zielenie
i już nie szumi w chórze lasu?
Ziemio ojczysta, ziemio jasna,
nie będę powalonym drzewem.
Codziennie mocniej w ciebie wrastam
radością, smutkiem, dumą, gniewem.
Nie będę jak zerwana nić.
Odrzucam pustobrzmiące słowa.
Można nie kochać cię – i żyć,
ale nie można owocować.
Ta dawność jej w głębokich warstwach…
Czasem pośrodku drogi stanę:
może nieznanych pieśni garstka
w skrzyni żelazem nabijanej,
a może dzban, a może łuk
jeszcze się w łonie ziemi grzeje,
może pradawny domu próg
ten, którym wkroczyliśmy w dzieje?
Stąd idę myślą w przyszłe wieki,
wyobrażenia nowe składam.
Kamień leżący na dnie rzeki
oglądam i kształt jego badam.
Z tego kamienia rzeźbiarz przyszły
wyrzeźbi głowę rówieśnika.
Ten kamień leży w nurcie Wisły,
a w nim potomna twarz ukryta.
By na tej twarzy spokój był i dobroć,
i rozumny uśmiech, naród mój nie żałuje sił,
walczy i tworzy, i nie uśnie.
Pierścienie świetlnych lat nad nami,
ziemia ojczysta pod stopami.
Nie będę ptakiem wypłoszonym
ani jak puste gniazdo po nim.
Inicjatorki nagrody dziękują pani Urszuli Felsztyńskiej, matce oatronki, jej synowi Federico i mężowi Fabio za pomoc w zrealizowaniu projektu.
Jesteśmy dumne i dumnii, że imieniem tak wspaniałej Polki i działaczki polonijnej mogliśmy nazwać światową nagrodę Osobowość Polonijna Roku.
Linki
https://www.osobowoscpolonijnaroku.com/edyta-felsztynska/
https://www.osobowoscpolonijnaroku.com/laureaci-plebiscytu-w-roku-2021/
