Marianna Pietrzak (PL): Różnice pomiędzy wersjami
m |
m |
||
| Linia 4: | Linia 4: | ||
ŻYCIE | === ŻYCIE === | ||
Marianna Pietrzak (z domu Łaszkiewicz) urodzila się 16 maja 1900 roku w Stanisławowie (gmina Wysokie). Prowadzila wraz z mężem, Stanisławem Pietrzakiem (urodzony 12 kwietnia 1897 roku w Pogorzałkach), gospodarstwo rolne. Aresztowana i skazana na śmierc za pomoc radzieckiemu zbiegowi - ofiarowała mu chleb i herbatę, o które ją poprosił. | Marianna Pietrzak (z domu Łaszkiewicz) urodzila się 16 maja 1900 roku w Stanisławowie (gmina Wysokie). Prowadzila wraz z mężem, Stanisławem Pietrzakiem (urodzony 12 kwietnia 1897 roku w Pogorzałkach), gospodarstwo rolne. Aresztowana i skazana na śmierc za pomoc radzieckiemu zbiegowi - ofiarowała mu chleb i herbatę, o które ją poprosił. | ||
ŚMIERĆ | === ŚMIERĆ === | ||
[[Plik:Augustyniak Zbierska Łaszczak Pietrzak.png|alt=Tablica pamiątkowa we wsi Borki|mały|Tablica pamiątkowa we wsi Borki]] | [[Plik:Augustyniak Zbierska Łaszczak Pietrzak.png|alt=Tablica pamiątkowa we wsi Borki|mały|Tablica pamiątkowa we wsi Borki]] | ||
Wraz z Weroniką Augustyniak, Leokadią Zbierską oraz Agnieszką Łaszkiewicz aresztowana została za pomoc udzieloną zbiegłemu więźniowi Fiodorowi Azarowi. Byl on sowieckim zbiegiem wojennym. Uciekl z transportu kolejowego więźniów i ukrywał się przez około dwa miesiace w powiecie konińskim. Został aresztowany w listopadzie 1941 roku (wskutek donosu), co spowodowało represje wśrod lokalnej ludności, która udzielała mu pomocy. | Wraz z Weroniką Augustyniak, Leokadią Zbierską oraz Agnieszką Łaszkiewicz aresztowana została za pomoc udzieloną zbiegłemu więźniowi Fiodorowi Azarowi. Byl on sowieckim zbiegiem wojennym. Uciekl z transportu kolejowego więźniów i ukrywał się przez około dwa miesiace w powiecie konińskim. Został aresztowany w listopadzie 1941 roku (wskutek donosu), co spowodowało represje wśrod lokalnej ludności, która udzielała mu pomocy. | ||
| Linia 20: | Linia 19: | ||
Marianna została upamiętniona na tablicy pamiątkowej we wsi Borki, ufundowanej przez jednego z mieszkańców tej miejscowości, Janusza Gruberskiego. Pomnik ten upamiętnia również Mieczysława Adamczyka, Józefa Adamczyka, Weronikę Augustyniak, Józefa Augustyniaka, Piotra Kicińskiego, Dominikę Kujawę, Agnieszkę Łaszkiewicz, Zenona Łaszkiewicza, Leokadię Zbierską, Kazimierza Różyckiego, Wacława Stasiaka, Władysława Wałowskiego oraz Feliksa Gruberskiego. | Marianna została upamiętniona na tablicy pamiątkowej we wsi Borki, ufundowanej przez jednego z mieszkańców tej miejscowości, Janusza Gruberskiego. Pomnik ten upamiętnia również Mieczysława Adamczyka, Józefa Adamczyka, Weronikę Augustyniak, Józefa Augustyniaka, Piotra Kicińskiego, Dominikę Kujawę, Agnieszkę Łaszkiewicz, Zenona Łaszkiewicza, Leokadię Zbierską, Kazimierza Różyckiego, Wacława Stasiaka, Władysława Wałowskiego oraz Feliksa Gruberskiego. | ||
== Linki == | |||
[[Agnieszka Łaszkiewicz PL|Agnieszka Łaszkiewicz]] | |||
[[Weronika Augustyniak]] | |||
[[Leokadia Zbierska PL|Leokadia Zbierska]] | |||
Wersja z 21:43, 22 sty 2024
Autorki: Katarzyna Kalin & Aleksandra Puciłowska
ŻYCIE
Marianna Pietrzak (z domu Łaszkiewicz) urodzila się 16 maja 1900 roku w Stanisławowie (gmina Wysokie). Prowadzila wraz z mężem, Stanisławem Pietrzakiem (urodzony 12 kwietnia 1897 roku w Pogorzałkach), gospodarstwo rolne. Aresztowana i skazana na śmierc za pomoc radzieckiemu zbiegowi - ofiarowała mu chleb i herbatę, o które ją poprosił.
ŚMIERĆ
Wraz z Weroniką Augustyniak, Leokadią Zbierską oraz Agnieszką Łaszkiewicz aresztowana została za pomoc udzieloną zbiegłemu więźniowi Fiodorowi Azarowi. Byl on sowieckim zbiegiem wojennym. Uciekl z transportu kolejowego więźniów i ukrywał się przez około dwa miesiace w powiecie konińskim. Został aresztowany w listopadzie 1941 roku (wskutek donosu), co spowodowało represje wśrod lokalnej ludności, która udzielała mu pomocy.
Za ten sam czyn aresztowano rownież męża Marianny, który podczas procesu zostal jednak uniewinionny. Sąd orzekł, że nie można udowodnić mu tego, że rozpoznał w Fiodorze Azarow sowieckiego więźnia. W przeciwieństwie do Marianny, nie rozmawiał z nim i widział go tylko przez chwilę na podwórzu.
Marianna została uznana przez Sąd Ludowy 28 maja 1942 roku winną "szkodzenia dobru Rzeszy i szkodliwego sprzyjania wrogowi". W uzasadnieniu sąd uznal, że w trakcie rozmowy z Fiodorem musiała rozpoznać w nim zbiegłego więźnia. Miał być ubrany bowiem w radziecki mundur i porozumiewać się z nią po rosyjsku. Sama Marianna nie przyznała się do tego, że rozpoznała w nim Rosjanina.
Została stracona 22 września 1942 roku w więzieniu w Plötzensee, w wieku 42 lat.
Marianna została upamiętniona na tablicy pamiątkowej we wsi Borki, ufundowanej przez jednego z mieszkańców tej miejscowości, Janusza Gruberskiego. Pomnik ten upamiętnia również Mieczysława Adamczyka, Józefa Adamczyka, Weronikę Augustyniak, Józefa Augustyniaka, Piotra Kicińskiego, Dominikę Kujawę, Agnieszkę Łaszkiewicz, Zenona Łaszkiewicza, Leokadię Zbierską, Kazimierza Różyckiego, Wacława Stasiaka, Władysława Wałowskiego oraz Feliksa Gruberskiego.
Linki
Wsparcie finansowe:
Wpis i ilustracje oraz performans i jego sfilmowanie powstały dzięki wsparciu finansowemu Fundacji EVZ - POP (Pamięć Odpowiedzialność Przyszłość) podczas warsztatów "Frauen im Schatten der Guillotine. Polinnen im Gefängnis Plötzensee" w dniu 20.01.2024
Niniejsza publikacja nie reprezentuje poglądów Fundacji - za treść wpisu odpowiadają autorki dokumentu.
