Wilhelmina Günther

Autor: Ela Kargol, listopad 2022

Kat umył ręce

W białej umywalce.

Klatka ściekowa wchłonęła to,

co miała wchłonąć.

Resztę życia.

Przyczyna śmierci:

Ścięcie.

Powód

Zdrada stanu.

A stan?

Nie poczuł się wcale zdradzony.

A gilotyna?

Była tylko narzędziem zbrodni.

Między jednym i następnym papierosem

Spadały głowy.

…............................................................................................................................

Były młode.

Niektóre pierwszy raz za granicą.

Nic z tych podróży nie zapamiętały.

A jeśli nawet, to już nie opowiedzą.

Nie nocowały w hotelach,

ani u rodziny.

Nie miały pięknych strojów,

ani walizek

ani bielizny na zmianę,

ani paradnych sukien.

Z wyleczonymi zębami

Szły na spotkanie z katem.

…............................................................................................................................

Nie myślały, że to się tak skończy.

Przecież jeszcze się nie zaczęło.

Jeszcze się nie zakochały

Nie całowały.

Nie były na randce.

Ani na balu.

Ani w tancbudzie.

Nie były w ciąży.

Albo były.

Nie pochowały rodziców

Jeszcze nie wiedzą,

jak to jest.

To całe życie.

…............................................................................................................................

Nie miały mogił.

Tylko zaświadczenia.

Poświadczenia.

Nazwiska świadków.

Sędziego, urzędników, kata i jego pomocników.

Akty zgonu.

Odczytane wyroki.

Nieudzielone prawa łaski.

Wszystko w najlepszym porządku.

Łaska pogalopowała na pstrym koniu.

…............................................................................................................................

Sterbeurkunde

Wilhelmine Günther

geboren:18. VII. 1917 in Poznań

enthauptet: 9. VI. 1944 in Berlin - Plötzensee

Die Verstorbene war nicht verheiratet.

Ihre Tochter nannte sie Maria,

Maria die Uneheliche.

Ihr Verlobter hieß Antoni,

Ihre Mutter Marianna,

Mit Doppel "n".

Nur der Vater hieß

Friedrich Wilhelm und konnte den Namen seiner Frau nicht richtig aussprechen.

Ein "n" hat er immer vergessen.

Sie wohnten in der falschen Straße.

Beide waren Schneider.

Das war aber die Straße der Bäcker.

Nicht der Schneider.

Das Haus gibt es nicht mehr, die Sprache ist eine andere,

Neue Menschen sind geboren.

Nur die Straße ist immer noch den Bäckern gewidmet.

Nicht den Schneidern.