Edyta Felsztyńska

urodziła się 4.06.1972 w Dzierżoniowie, zmarła 25.07.2017, w wieku 45 lat, przegrywając walkę z nowotworem.

W Polsce skończyła Liceum Ogólnokształcące w Bielawie. Już jako nastolatka interesowała się sportem i brała udział w olimpiadach sportowych; zdobyła m.in. 10 miejsce w konkursie biegowym na 60m oraz 10 miejsce w konkurencji trójskok w zawodach w Dźwirzynie. Od najmłodszych lat działała też charytatywnie na rzecz cierpiących na choroby nowotworowe; przeznaczyła np. na rzecz chorych 100 tyięcy złotych, wygrane w konkursie „Miss Lata 1989” (zdobyła tytuły Miss Publiczności i Miss Obiektywu).

Edyta Felsztyńska przyjechała do Włoch w 1990 roku, po latach wyszła za mąż za Włocha, Fabia Petrozzi w 1998 roku. W roku 2001 urodził się ich syn Federico. Mąż i syn mieszkają nadal w Ciampino koło Rzymu.

Choroba

Edyta Felsztyńska

Edyta należała do stowarzyszenia Insieme (Razem), w którym działała do końca życia, pełniąc funkcję zastępcy przewodniczącej. Była osobą z mnóstwem pozytywnej energii, którą wykorzystywała aby pomagać innym. Kochała ludzi i pamiętając swoje ciężkie chwile na początku emigracji, starała się pomagać w rozwiązywaniu problemów nowo przybyłych na emigrację Polaków.

Posiadała niesamowitą siłę i energię oraz ogromną chęć i siłę do współorganizowania i organizowania różnych wydarzeń i ewentów oraz pomagania innym na wszelki możliwy sposób. Dzięki stowarzyszeniu organizowano również akcje charytatywne.

Mówiła zawsze:  „jak my sobie nie pomożemy, to nikt nam nie pomoże”.

Jej marzeniem było zjednoczyć całą Polonię i każde organizowane spotkanie zaczynało się od zaśpiewania piosenki: „Bo wszyscy Polacy to jedna rodzina”.

https://youtu.be/SHtsOzkxCDo?si=jrHxhn_EY9sX1y7J

Edyta miała swoje motto, nie zmieniała ludzi, kochała ich i akceptowała takimi, jakimi są. Bardzo duże wsparcie i wspaniałą współpracę otrzymała od wielu osób. Nazywała ich cichymi aniołami zawsze stojącymi obok. Była osobą pozytywnie myślącą, uczciwą, serdeczną, zawsze uśmiechniętą i niosącą pomoc każdemu potrzebującemu mimo swojej ciężkiej choroby.

Edyta Felsztyńska była wspaniałym przykładem i darem dla każdego, kto spotkał ją na swojej drodze.

Mama o córce

A tak opowiada nam o Edycie jej mama, Urszula Felsztyńska:

Edyta Felsztyńska

Córcia była zawsze wielką patriotką. Jej marzeniem było wrócić kiedyś do Polski z mężem i synem. Wcześniej pokazała im swój piękny kraj, gdy przyjeżdżała z nimi na wakacje; bardzo im się tu podobało. Gdy jej stan zdrowia już bardzo się pogorszył, to w rozmowie ze mną poprosiła, że gdy nastąpi już to najgorsze, to żeby pochować ją w Polsce, w rodzinnym grobowcu, i tak się stało.

W czasie chemioterapii, pomimo swojego cierpienia, zgodziła się wziąć udział w sesji zdjęciowej Sylwii Dombrowskiej i tak powstał książka fotograficzna, poświęcony innym chorującym na raka.

…do końca była niesamowicie dzielna w swojej chorobie i do końca udzielała się dla innych, nikomu nie pozwalała się smucić, uśmiechała się zawsze, pomimo bólu i cierpienia… tak bardzo chciała żyć…

Ale nigdzie nie było ratunku, a próbowaliśmy leczenia wszędzie, i w Mediolanie, i w Warszawie, i w Szwajcarii, i Niemczech i w USA.

Dziękuję Wam za zaangażowanie i pamięć o mojej ukochanej Edytce” – kończy wypowiedź jej mama.

Nagroda

Kryształowa statuetka na kamiennej podstawie.

Symbol czystości i dobrych intencji łączących Polaków na całym świecie.

Statuetka nagrody im. Edyty Felsztyńskiej

Logo nagrody

Gwiazda znajdująca się na zakończeniu statuetki reprezentuje, cel i sukcesy do którego dążymy i który został osiągnięty.

Spirala, która tworzy kształt gwiazdy jest często kojarzona z wiedzą, mądrością i oświeceniem.

To idealny symbol dla nas Polaków byśmy nigdy nie zatracili w sobie tych życiowych walorów.

Spirala sugeruje nam ciągły ruch, rozwój i ewolucję a łączoną z solidną podstawą daje nam symbolikę jedności i harmonii, podobną do celu konkursu.

Spirala reprezentuje też charakter czasu, który można porównać do Polonii jako ogromne przywiązanie do Ojczyzny pomimo odległości i lat które nas dzielą.

Czarna solidna podstawa kontrastuje z błyszczącym kryształem i dodaje szyku i elegancji.

Statuetka symbolizuje Polonię jako ,,GWIAZDĘ PRZEWODNIĄ,, dla Polaków na całym świecie jest symbolem jedności i tożsamości narodowej.

Użyty kryształ symbolizuje czystość intencji i trwałość polskiej kultury i tradycji.

Najważniejsze cechy symbolizujące statuetkę

Przeźroczystość, czystość oświecenie i elegancja.

Kryształ to nadzieja, osiągnięcia, przewodnictwo, czystych intencji działań Polonii.

Gwiazda to stabilność, trwałość, zakorzenienie oraz przewodnik dla przyszłych pokoleń.

Kamienna podstawa to trwałość tradycji i kultury polskiej, jest symbolem solidnym fundamentem dla nadziei że Polonia to wspólny dom, gdzie gości harmonia i zgoda.

Ta statuetka symbolizuje największe wartości które przyświecają Polakom i Polonii na świecie.

Mottem nagrody jest wiersz „Gawęda o miłości ziemi ojczystej” autorstwa Wisławy Szymborskiej

Bez tej miłości można żyć,

mieć serce puste jak orzeszek,

malutki los naparstkiem pić

z dala od zgryzot i pocieszeń,

na własną miarę znać nadzieję,

w mroku kryjówkę sobie wić,

o blasku próchna mówić „dnieje”,

o blasku słońca nic nie mówić.

Jakiej miłości brakło im,

że są jak okno wypalone,

rozbite szkło, rozwiany dym,

jak drzewo z nagła powalone,

które za płytko wrosło w ziemię,

któremu wyrwał wiatr korzenie

i jeszcze żyje cząstkę czasu,

ale już traci swe zielenie

i już nie szumi w chórze lasu?

Ziemio ojczysta, ziemio jasna,

nie będę powalonym drzewem.

Codziennie mocniej w ciebie wrastam

radością, smutkiem, dumą, gniewem.

Nie będę jak zerwana nić.

Odrzucam pustobrzmiące słowa.

Można nie kochać cię – i żyć,

ale nie można owocować.

Ta dawność jej w głębokich warstwach…

Czasem pośrodku drogi stanę:

może nieznanych pieśni garstka

w skrzyni żelazem nabijanej,

a może dzban, a może łuk

jeszcze się w łonie ziemi grzeje,

może pradawny domu próg

ten, którym wkroczyliśmy w dzieje?

Stąd idę myślą w przyszłe wieki,

wyobrażenia nowe składam.

Kamień leżący na dnie rzeki

oglądam i kształt jego badam.

Z tego kamienia rzeźbiarz przyszły

wyrzeźbi głowę rówieśnika.

Ten kamień leży w nurcie Wisły,

a w nim potomna twarz ukryta.

By na tej twarzy spokój był i dobroć,

i rozumny uśmiech, naród mój nie żałuje sił,

walczy i tworzy, i nie uśnie.

Pierścienie świetlnych lat nad nami,

ziemia ojczysta pod stopami.

Nie będę ptakiem wypłoszonym

ani jak puste gniazdo po nim.

Dziękujemy Pani Urszuli Felsztyńskiej, synowi Federico i mężowi Fabio za możliwość i pomoc w zrealizowaniu projektu.

Jesteśmy dumni, że imieniem tak wspaniałej Polki i działaczki polonijnej mogliśmy nazwać nagrodę Osobowość Polonijna Roku.

Linki

https://www.osobowoscpolonijnaroku.com/edyta-felsztynska/