Leokadia Zbierska (PL)

Projekt: "Frauen im Schatten der Guillotine. Polinnen im Gefängnis Plötzensee"[edytuj | edytuj kod][edytuj | edytuj kod]

Beschreibung des Projekts

Beschreibung des Workshops

Wersja polska

alt=Obraz Anny Krenz, ilustrujący spotkanie Weroniki Augustyniak z uciekinierem sowieckim; W pomocy, jakiej udzieła mu Weronika brały również Agnieszka Łaszkiewicz, Marianna Pietrzak i Leokadia Zbierska|mały|Obraz Anny Krenz, ilustrujący spotkanie Weroniki Augustyniak z uciekinierem sowieckim; W pomocy, jakiej udzieła mu Weronika brały również udział Agnieszka Łaszkiewicz, Marianna Pietrzak i Leokadia Zbierska Autorki: Katarzyna Kalin & Aleksandra Puciłowska

ŻYCIE

alt=Tablica pamiątkowa we wsi Borki|mały|Tablica pamiątkowa we wsi Borki Leokadia Zbierska (z domu Stasiak) urodziła się 22 lipca 1917 roku w Gabelfeld. Mieszkała we wsi Borki (powiat Konin). Została aresztowana 29 listopada 1941 roku za udzielenie pomocy radzieckiemu zbiegowi, 26-letniemu Fiodorowi Azarowowi. Skazana na śmierc za sprzyjanie wrogowi Niemiec. Stracona 22 sierpnia 1942 roku w więzieniu w Plötzensee. Została upamiętniona na tablicy pamiątkowej we wsi Borki, ufundowanej przez jednego z mieszkańców tej miejscowości, Janusza Gruberskiego. Pomnik ten upamiętnia również Mieczysława Adamczyka, Józefa Adamczyka, Weronikę Augustyniak, Józefa Augustyniaka, Piotra Kicińskiego, Dominikę Kujawę, Agnieszkę Łaszkiewicz, Zenona Łaszkiewicza, Mariannę Pietrzak, Kazimierza Różyckiego, Wacława Stasiaka, Władysława Wałowskiego, Leokadię Zbierską oraz Feliksa Gruberskiego.

ŚMIERĆ

Podczas procesu Leokadię oskarżono o udzielenie pomocy wrogowi Niemiec. Wina polegała na tym, że poczęstowała Fiodora chlebem i udzieliła mu schronienia. Sama oskarżona prosiła pisemnie o złagodzenie wyroku ze względu na to, że ma pięcioletnią córkę i chorego męża. Tłumaczyła również, że nie była świadoma, iż jej działania uderzają w naród niemiecki. Współczuła po prostu mężczyźnie i dała mu kawałek chleba. Utrzymywała również, że nie była świadoma, iż zbieg spał w ich szopie. Sąd nie uwzględnił jej prośby i skazał ją na śmierć wyrokiem z dnia 27 maja 1942 roku. alt=Leokadia Zbierska|mały|Leokadia Zbierska, metryka śmierci przez ścięcie alt=Katarzyna Kalin, Kante Brot|mały|Katarzyna Kalin, Kante Brot Wyrok wykonano w dniu 22 sierpnia 1942 roku w więzieniu w Plötzensee. Leokadia miała wówczas 25 lat.

Linki

Agnieszka Łaszkiewicz

Weronika Augustyniak

Marianna Pietrzak

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

Podczas warsztatu autorka wpisu o Agnieszce Łaszkiewicz, Ewelina Jaworska napisała i wyreżyserowała etiudę teatralną nt. Agnieszki i jej syna Zenona; obrazuje ona mieszkańców wsi Borki. w etiudzie wzięło udział wielu uczestników warsztatów; została ona sfotografowana i sfilmowana przez Marzenę Zajączkowską.

Katarzyna Kalin narysowała obrazek oddający to, jak uczestnicy warsztatów nazywali los czterech kobiet, dwóch mężczyzn i młodego chłopaka ze wsi Borki: za kromkę chleba pod gilotynę. Elżbieta Kargol pisze wiersze o Polkach z Plötzensee.

Wsparcie finansowe:

alt=Wsparcie finansowe fundacji EVZ|mały|Wsparcie finansowe fundacji EVZ Wpis i ilustracje oraz performans i jego sfilmowanie powstały dzięki wsparciu finansowemu Fundacji EVZ - POP (Pamięć Odpowiedzialność Przyszłość)

podczas warsztatów "Frauen im Schatten der Guillotine. Polinnen im Gefängnis Plötzensee" w dniu 20.01.2024

www.stiftung-evz.de

Niniejsza publikacja nie reprezentuje poglądów Fundacji - za treść wpisu odpowiadają autorki dokumentu.