Celina Mickiewiczowa
Celina Mickiewicz z domu Szymanowska,* 16 lipca 1812, † 5 marca 1855, córka pianistki Marii Szymanowskiej, żona Adama Mickiewicza, matka sześciorga jego dzieci.
Byli małżeństwem od 22 lipca 1834roku; mieli sześcioro dzieci, dwie córki, Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra, Jana.
Celina nie była lubiana w środowisku emigracji polskiej w Paryżu. Miała być rozrzutna, nie umiała gotować (choć jaka szanująca się pani domu w owym czasie sama gotowała!?), podobno trzymała Mickiewicza pod pantoflem i była chwiejna psychicznie. Biografowie twierdzą, że niemiły charakter Celiny wywoływał w poecie myśli i próby samobójcze, a zapewne był też przyczyną jego skandalicznego związku z Xawerą Deibel, o czym znakomicie nas poinformował Tadeusz Boy- Żeleński. Obie te kobiety były silnie związane z paryskim mistykiem Andrzejem Towiańskim, który uwolnił Celinę z ośrodka dla chorych psychicznie w Vanves, gdzie poddawano ją okrutnej terapii - pacjentąw straszono, odmawiano im snu, polewano zimną wodą. Odtąd Celina była jego zwolenniczką i gorliwą członkinią Koła Sprawy Bożej.
Zmarła na raka. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise, a potem przeniesiona do grobowca rodziny Mickiewiczów na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency.
Wkrótce po śmierci żony Mickiewicz pozostawił nieletnie dzieci w Paryżu i wyjechał do Konstantynopola, organizować Korpus Polski, który miał nieść pomoc wojskową Turcji w wojnie z Rosją. Tam też zmarł 26 listopada 1855 roku.
