Leokadia Zbierska (PL): Różnice pomiędzy wersjami
m |
(Dodałam ilustrację) |
||
| Linia 1: | Linia 1: | ||
'''Autorki: Katarzyna Kalin & Aleksandra Puciłowska''' | '''Autorki: Katarzyna Kalin & Aleksandra Puciłowska''' | ||
ŻYCIE | ŻYCIE | ||
[[Plik:Augustyniak Zbierska Łaszczak Pietrzak.png|alt=Tablica pamiątkowa we wsi Borki|mały|Tablica pamiątkowa we wsi Borki]] | |||
Leokadia Zbierska (z domu Stasiak) | Leokadia Zbierska (z domu Stasiak) urodziła się 22 lipca 1917 roku w Gabelfeld. Mieszkała we wsi Borki (powiat Konin). Została aresztowana 29 listopada 1941 roku za udzielenie pomocy radzieckiemu zbiegowi, 26-letniemu Fiodorowi Azarowowi. Skazana na śmierc za sprzyjanie wrogowi Niemiec. Stracona 22 sierpnia 1942 roku w więzieniu w Plötzensee. Została upamiętniona na tablicy pamiątkowej we wsi Borki, ufundowanej przez jednego z mieszkańców tej miejscowości, Janusza Gruberskiego. Pomnik ten upamiętnia również Mieczysława Adamczyka, Józefa Adamczyka, Weronikę Augustyniak, Józefa Augustyniaka, Piotra Kicińskiego, Dominikę Kujawę, Agnieszkę Łaszkiewicz, Zenona Łaszkiewicza, Mariannę Pietrzak, Kazimierza Różyckiego, Wacława Stasiaka, Władysława WaŁowskiego, Leokadię Zbierską oraz Feliksa Gruberskiego. | ||
ŚMIERĆ | ŚMIERĆ | ||
Podczas procesu Leokadię oskarżono o udzielenie pomocy wrogowi Niemiec. Wina polegała na tym, że poczęstowała Fiodora chlebem i udzieliła mu schronienia. Sama oskarżona prosiła pisemnie o złagodzenie wyroku ze względu na to, że ma pięcioletnią córkę i chorego męża. Tłumaczyła również, że nie była świadoma, iż jej działania uderzają w naród niemiecki. Współczuła po prostu mężczyznie i dała mu kawałek chleba. Utrzymywała również, że nie była świadoma, iż zbieg spał w ich szopie. Sąd nie uwzględnił jej prośby i skazał ją na śmierć wyrokiem z dnia 27 maja 1942 roku. | |||
Wyrok wykonano w dniu 22 sierpnia 1942 roku w więzieniu w Plötzensee. Leokadia miala wowczas 25 lat. | |||
Wyrok wykonano w dniu 22 sierpnia 1942 roku w | |||
== Wsparcie finansowe: == | == Wsparcie finansowe: == | ||
Wersja z 19:15, 22 sty 2024
Autorki: Katarzyna Kalin & Aleksandra Puciłowska
ŻYCIE
Leokadia Zbierska (z domu Stasiak) urodziła się 22 lipca 1917 roku w Gabelfeld. Mieszkała we wsi Borki (powiat Konin). Została aresztowana 29 listopada 1941 roku za udzielenie pomocy radzieckiemu zbiegowi, 26-letniemu Fiodorowi Azarowowi. Skazana na śmierc za sprzyjanie wrogowi Niemiec. Stracona 22 sierpnia 1942 roku w więzieniu w Plötzensee. Została upamiętniona na tablicy pamiątkowej we wsi Borki, ufundowanej przez jednego z mieszkańców tej miejscowości, Janusza Gruberskiego. Pomnik ten upamiętnia również Mieczysława Adamczyka, Józefa Adamczyka, Weronikę Augustyniak, Józefa Augustyniaka, Piotra Kicińskiego, Dominikę Kujawę, Agnieszkę Łaszkiewicz, Zenona Łaszkiewicza, Mariannę Pietrzak, Kazimierza Różyckiego, Wacława Stasiaka, Władysława WaŁowskiego, Leokadię Zbierską oraz Feliksa Gruberskiego.
ŚMIERĆ
Podczas procesu Leokadię oskarżono o udzielenie pomocy wrogowi Niemiec. Wina polegała na tym, że poczęstowała Fiodora chlebem i udzieliła mu schronienia. Sama oskarżona prosiła pisemnie o złagodzenie wyroku ze względu na to, że ma pięcioletnią córkę i chorego męża. Tłumaczyła również, że nie była świadoma, iż jej działania uderzają w naród niemiecki. Współczuła po prostu mężczyznie i dała mu kawałek chleba. Utrzymywała również, że nie była świadoma, iż zbieg spał w ich szopie. Sąd nie uwzględnił jej prośby i skazał ją na śmierć wyrokiem z dnia 27 maja 1942 roku.
Wyrok wykonano w dniu 22 sierpnia 1942 roku w więzieniu w Plötzensee. Leokadia miala wowczas 25 lat.
Wsparcie finansowe:
Wpis został stworzony dzięki wsparciu finansowemu Fundacji EVZ - POP (Pamięć Odpowiedzialność Przyszłość)
podczas warsztatów "Frauen im Schatten der Guillotine. Polinnen im Gefängnis Plötzensee" w dniu 20.01.2024
Niniejsza publikacja nie reprezentuje poglądów Fundacji - za treść wpisu odpowiadają autorki dokumentu.
