Melania Kmiotek (PL)

Melania Kmiotek, 17. September 1892, Broniewo/Kreis Hohensalza (Inowrocław) – 12. September 1942 in

Autor: Wiktor Pahl

Melania

17 września 1892, powiat Broniewo/Hohensalza (Inowrocław) – 12 września 1942

Melania Kmiotek urodziła się 17 września 1892 roku w Broniewie w Prusach, w powiecie Hohensalza.

Jest żoną Leona Kmiotka, założyciela i przywódcy polskiego ruchu oporu Wojskowej Organizacji Ziem Zachodnich (WOZZ). Organizacja założona przez byłych polskich oficerów zawodowych i planuje zbrojne powstanie przeciwko okupacji niemieckiej.

Melania Kmiotek wspiera WOZZ i jest informowana o planach organizacji. Przyjmuje członków organizacji, którzy odwiedzają Leona Kmiotka lub informuje ich o miejscu pobytu jej męża.

Aresztowana 28 czerwca 1940 r., skazana 11 sierpnia 1942 r. na karę śmierci przez I Senat Karny Wyższego Sądu Okręgowego w Poznaniu za „przygotowanie do zdrady stanu” i zamordowana 12 września 1942 r. w więzieniu w Plötzensee.

Leon

3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1225 lokatą w korpusie oficerów piechoty. W tym samym roku ożenił się z Melanią. Później został przeniesiony do 84 pułku piechoty w Pińsku. W grudniu 1932 ogłoszono jego przeniesienie do 64 pułku piechoty w Grudziądzu, a w czerwcu 1933 do Wojskowego Więzienia Śledczego Nr VIII w tym samym garnizonie na stanowisko komendanta. Mieszkał w Grudziądzu przy ul. Józefa Piłsudskiego 68. Z dniem 31 sierpnia 1935 został przeniesiony w stan spoczynku. 1 lipca 1937 wyrowadził się do Poznania na ul. Hetmańską 11. Kilka miesięcy przed wybuchem II wojny światowej zakupił dom przy ul. Winklera 18 i zamieszkał w nim z żoną.

Uczestniczył w wojnie obronnej 1939 r. w szeregach Armii „Poznań”. Uniknął niewoli niemieckiej i 7 października 1939 powrócił do Poznania. Już 11 października założył Wielkopolską Organizację Wojskową, na czele której stanął. 8 grudnia 1939 kierowana przez niego organizacja została włączona w struktury Wojska Ochotniczego Ziem Zachodnich, a on sam został zastępcą komendanta Leona Komorskiego. W styczniu 1940 został zmuszony opuścić z żoną własny dom i zamieszkać przy ul. św. Marcin 58. Na początku kwietnia 1940, po aresztowaniu Leona Komorskiego, przejął kierownictwo organizacji i kontynuował rozmowy scaleniowe ze Związkiem Walki Zbrojnej. Był autorem planu powstania zbrojnego „Północ–Południe”, które miało objąć Wielkopolskę i Pomorze. 6 czerwca 1940 wraz z żoną Melanią i adiutantem Aleksandrem Kubskim został aresztowany przez Gestapo. Podczas aresztowania Niemcy przejęli także archiwum organizacyjne WOW. Był więziony w Forcie VII w Poznaniu, następnie w więzieniu przy ul. Młyńskiej w Poznaniu, we Wronkach, w Berlinie-Neukölln i Wołowie. Skazany na karę śmierci za przygotowanie zdrady stanu, został stracony 15 lipca 1942 w więzieniu we Wrocławiu. Melania Kmiotek także została skazana na karę śmierci. Wyrok został wykonany 12 września 1942 w berlińskim więzieniu Plötzensee przez ścięcie na gilotynie.

- Wikipedia o Leonie Kmiotku, mężu Melanii

Wiersz

12 września nad jeziorem

na Winklera 18

na poznański Łazarz

nie wrócą już

nigdy

nie będą się tam cieszyć

śmiać

płakać

kochać

żyć

bo ostrze przecięło ich

szyje

w to samo wrześniowe

popołudnie

ponieważ bardziej niż

siebie

kochali

wolność

Wsparcie finansowe[edytuj | edytuj kod][edytuj | edytuj kod]

Wpis i ilustracje powstały dzięki wsparciu finansowemu Fundacji EVZ - POP (Pamięć Odpowiedzialność Przyszłość) podczas warsztatów

"Frauen im Schatten der Guillotine. Polinnen im Gefängnis Plötzensee" w dniach 2.12.2023 oraz 20.01.2024

www.stiftung-evz.de

Niniejsza publikacja nie reprezentuje polądów Fundacji - za treść wpisu odpowiadają autor wpisu i Polkopedia