Halina Rometzki (PL) - Revision history

Admin at 13:24, 28 March 2024

2024-03-28T13:24:24Z

← Older revision		Revision as of 13:24, 28 March 2024
Line 113:		Line 113:
	Umarła wskutek drugiego wylewu 30 stycznia 2017 roku. Zostawiła dwóch synów, czworo wnuków i dziewięcioro prawnuków. Miała 90 lat.		Umarła wskutek drugiego wylewu 30 stycznia 2017 roku. Zostawiła dwóch synów, czworo wnuków i dziewięcioro prawnuków. Miała 90 lat.

	== ''Ocalić od zapomnienia'' ==		== Ocalić od zapomnienia ==

	Synowie Haliny zakończyli swoje wspomnienie o matce, wygłoszone podczas ceremonii pożegnalnej, wierszem Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.<blockquote>Ile razem dróg przebytych?		Synowie Haliny zakończyli swoje wspomnienie o matce, wygłoszone podczas ceremonii pożegnalnej, wierszem Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego.<blockquote>Ile razem dróg przebytych?

Admin at 13:22, 28 March 2024

2024-03-28T13:22:02Z

← Older revision		Revision as of 13:22, 28 March 2024
Line 12:		Line 12:

	== Dzieciństwo i młodość ==		== Dzieciństwo i młodość ==
	[[~~Plik~~:Halina, jej siostra Ewelina i ich brat.jpg\|alt=Halina, jej siostra Ewelina i ich brat\|~~mały~~\|Halina, jej siostra Ewelina i ich brat, Cezary Józefiak]]		[[File:Halina, jej siostra Ewelina i ich brat.jpg\|alt=Halina, jej siostra Ewelina i ich brat\|thumb\|Halina, jej siostra Ewelina i ich brat, Cezary Józefiak]]
	Halina Józefiak urodziła się 26 sierpnia 1926 roku w Łodzi, zmarła 30 stycznia 2017 roku w Berlinie.		Halina Józefiak urodziła się 26 sierpnia 1926 roku w Łodzi, zmarła 30 stycznia 2017 roku w Berlinie.

Admin at 13:21, 28 March 2024

2024-03-28T13:21:38Z

← Older revision		Revision as of 13:21, 28 March 2024
Line 1:		Line 1:
	~~[[File:Halina Rometzki.jpg\|alt=Halina Rometzki\|thumb\|Halina Rometzki w Berlinie, wszystkie zdjęcia z archiwum rodziny Rometzki]]~~		'''Autorka : Ewa Maria Slaska'''
	''Autorka ~~artykułu~~: Ewa Maria Slaska''

	Halina Rometzki / Halina Romecki / Halina Romecka, aktywistka polonijna w Berlinie.		Halina Rometzki / Halina Romecki / Halina Romecka, aktywistka polonijna w Berlinie.

Admin at 13:20, 28 March 2024

2024-03-28T13:20:55Z

Admin: Admin przeniósł stronę Halina Rometzki na Halina Rometzki (PL), bez pozostawienia przekierowania pod starym tytułem

2024-02-01T14:48:24Z

Admin przeniósł stronę Halina Rometzki na Halina Rometzki (PL), bez pozostawienia przekierowania pod starym tytułem

← Older revision	Revision as of 14:48, 1 February 2024
(No difference)

Ewa Maria at 22:50, 26 October 2021

2021-10-26T22:50:40Z

← Older revision		Revision as of 22:50, 26 October 2021
Line 1:		Line 1:
	[[Plik:Halina Rometzki.jpg\|alt=Halina Rometzki\|mały\|Halina Rometzki, wszystkie zdjęcia z archiwum rodziny Rometzki]]		[[Plik:Halina Rometzki.jpg\|alt=Halina Rometzki\|mały\|Halina Rometzki w Berlinie, wszystkie zdjęcia z archiwum rodziny Rometzki]]
	''Autorka artykułu: Ewa Maria Slaska''		''Autorka artykułu: Ewa Maria Slaska''

Line 63:		Line 63:
	== Oświata ==		== Oświata ==
	W latach osiemdziesiątych, gdy do Berlina przy była olbrzymia fala emigrantów z Polski, nauczanie języka polskiego odbywało się początkowo w kościele polskim, mającym wówczas swą siedzibę na Felixstrasse w dzielnicy Tempelhof. Wkrótce przestało to jednak wystarczać i w drugiej połowie lat 80. berliński Oddział Związku Polaków w Niemczech rozpoczął trudną batalię o reaktywowanie przedwojennego Towarzystwa Szkolnego „Oświata". W tę sprawę zaangażowały się przede wszystkim następujące osoby: przewodniczący - Zygmunt Wesołowski, bracia Stefan i Zbigniew Baczewski, Halina Rometzki, Edward Dudkiewicz i Wojciech Soczówka. Ich wysiłki zostały uwieńczone sukcesem. Uroczysta inauguracja pierwszego roku szkolnego odbyła się 11 października 1988 roku. Halina Rometzki od tego momentu nieprzerwanie towarzyszyła nauczycielom i uczniom Oświaty, wspierając działania Towarzystwa. Wystawiono jej legitymację Towarzystwa z numerem 2 i do końca życia była członkinią Oświaty.		W latach osiemdziesiątych, gdy do Berlina przy była olbrzymia fala emigrantów z Polski, nauczanie języka polskiego odbywało się początkowo w kościele polskim, mającym wówczas swą siedzibę na Felixstrasse w dzielnicy Tempelhof. Wkrótce przestało to jednak wystarczać i w drugiej połowie lat 80. berliński Oddział Związku Polaków w Niemczech rozpoczął trudną batalię o reaktywowanie przedwojennego Towarzystwa Szkolnego „Oświata". W tę sprawę zaangażowały się przede wszystkim następujące osoby: przewodniczący - Zygmunt Wesołowski, bracia Stefan i Zbigniew Baczewski, Halina Rometzki, Edward Dudkiewicz i Wojciech Soczówka. Ich wysiłki zostały uwieńczone sukcesem. Uroczysta inauguracja pierwszego roku szkolnego odbyła się 11 października 1988 roku. Halina Rometzki od tego momentu nieprzerwanie towarzyszyła nauczycielom i uczniom Oświaty, wspierając działania Towarzystwa. Wystawiono jej legitymację Towarzystwa z numerem 2 i do końca życia była członkinią Oświaty.
	[[Plik:Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej.jpg\|alt=Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej\|mały\|Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej]]		[[Plik:Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej.jpg\|alt=Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej\|mały\|Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej w Berlinie]]
	Wzruszające były, zapisał Ferdynand Domaradzki, wówczas działacz Oświaty, dziś przewodniczący Polskiej Rady, Związku Krajowego w Berlinie, spotkania Haliny Rometzki z najmłodszym pokoleniem Polaków, z uczniami, z którymi rozmawiała o potrzebie mądrej dumy narodowej, konieczności pamiętania o swoich korzeniach i zgłębianiu historii, gdyż tylko wiedza o przeszłości może uchronić narody przed kolejnymi cierpieniami. Dlatego wspierała dążenia tych organizacji polskich i polonijnych, które chciały, by w Berlinie powstało centrum, upamiętniające martyrologię Polaków.		Wzruszające były, zapisał Ferdynand Domaradzki, wówczas działacz Oświaty, dziś przewodniczący Polskiej Rady, Związku Krajowego w Berlinie, spotkania Haliny Rometzki z najmłodszym pokoleniem Polaków, z uczniami, z którymi rozmawiała o potrzebie mądrej dumy narodowej, konieczności pamiętania o swoich korzeniach i zgłębianiu historii, gdyż tylko wiedza o przeszłości może uchronić narody przed kolejnymi cierpieniami. Dlatego wspierała dążenia tych organizacji polskich i polonijnych, które chciały, by w Berlinie powstało centrum, upamiętniające martyrologię Polaków.

Ewa Maria: Wstawiłam zdjęcia

2021-10-26T15:15:28Z

Wstawiłam zdjęcia

← Older revision		Revision as of 15:15, 26 October 2021
Line 1:		Line 1:
			[[Plik:Halina Rometzki.jpg\|alt=Halina Rometzki\|mały\|Halina Rometzki, wszystkie zdjęcia z archiwum rodziny Rometzki]]
	''Autorka artykułu: Ewa Maria Slaska''		''Autorka artykułu: Ewa Maria Slaska''

Line 12:		Line 13:

	== Dzieciństwo i młodość ==		== Dzieciństwo i młodość ==
			[[Plik:Halina, jej siostra Ewelina i ich brat.jpg\|alt=Halina, jej siostra Ewelina i ich brat\|mały\|Halina, jej siostra Ewelina i ich brat, Cezary Józefiak]]
	Halina Józefiak urodziła się 26 sierpnia 1926 roku w Łodzi, zmarła 30 stycznia 2017 roku w Berlinie.		Halina Józefiak urodziła się 26 sierpnia 1926 roku w Łodzi, zmarła 30 stycznia 2017 roku w Berlinie.

Line 20:		Line 22:

	Mówiąc o tej pracy, Halina opowiadała o epizodzie, który wydarzył się tuż po przyjeździe do Niemiec, gdy przymusowi polscy pracownicy byli przydzielani do "bauerów"; mieli u nich pracować, aż do ukończenia budowy fabryki Telefunken. Robotnicy siedzieli na dworcu, byli głodni, wystraszeni i wtedy, jak to opowiedziała Halina, "zjawił się Anioł; zostaliśmy zaproszeni do domu, dostaliśmy chleb i zupę. Ludzie, którzy nas ugościli, płakali, że takie dzieci wywieziono. Był to jednak wyjątkowy wypadek w owych czasach".		Mówiąc o tej pracy, Halina opowiadała o epizodzie, który wydarzył się tuż po przyjeździe do Niemiec, gdy przymusowi polscy pracownicy byli przydzielani do "bauerów"; mieli u nich pracować, aż do ukończenia budowy fabryki Telefunken. Robotnicy siedzieli na dworcu, byli głodni, wystraszeni i wtedy, jak to opowiedziała Halina, "zjawił się Anioł; zostaliśmy zaproszeni do domu, dostaliśmy chleb i zupę. Ludzie, którzy nas ugościli, płakali, że takie dzieci wywieziono. Był to jednak wyjątkowy wypadek w owych czasach".
			[[Plik:Halina i Ewelina po wojnie, w Ulm; w tle koszary, w których byli zakwaterowani pracownicy Telefunkena.jpg\|alt=Halina i Ewelina po wojnie, w Ulm; w tle koszary, w których byli zakwaterowani pracownicy Telefunkena\|mały\|Halina i Ewelina po wojnie, w Ulm; w tle koszary, w których byli zakwaterowani pracownicy Telefunkena]]
	Gdy fabryka Telefunkena była gotowa, porozdzielani po okolicznych wsiach robotnicy, zostali skierowani do pracy. Mieszkali w Kaserne Wilhelmsburg. Praca była ciężka, ale na szczęście nie mordercza - była to jednak praca techniczna i odpowiedzialna. Mimo to robotnicy głodowali, marzli w nieogrzewanych pomieszczeniach W koszarach często psuły się sanitariaty, pracownicy musieli wychodzić w zimie za potrzebą poza mury koszar. Podczas bombardowań alianckich, następujących przeważnie w godzinach nocnych, musieli się kryć w lodowatych piwnicach.		Gdy fabryka Telefunkena była gotowa, porozdzielani po okolicznych wsiach robotnicy, zostali skierowani do pracy. Mieszkali w Kaserne Wilhelmsburg. Praca była ciężka, ale na szczęście nie mordercza - była to jednak praca techniczna i odpowiedzialna. Mimo to robotnicy głodowali, marzli w nieogrzewanych pomieszczeniach W koszarach często psuły się sanitariaty, pracownicy musieli wychodzić w zimie za potrzebą poza mury koszar. Podczas bombardowań alianckich, następujących przeważnie w godzinach nocnych, musieli się kryć w lodowatych piwnicach.

Line 32:		Line 34:

	W roku 1948 Halina i Marian wzięli ślub, w roku 1949 urodził się starszy syn, Marek, który został architektem, w roku 1952 Paweł, który został lekarzem internistą.		W roku 1948 Halina i Marian wzięli ślub, w roku 1949 urodził się starszy syn, Marek, który został architektem, w roku 1952 Paweł, który został lekarzem internistą.
			[[Plik:Halina Józefiak i Marian Romecki.jpg\|alt=Halina Józefiak i Marian Romecki\|mały\|Halina Józefiak i Marian Romecki]]
	W roku 1957 Halina i Marian Romeccy, korzystając z gomułkowskiej odwilży, wyjechali z Polski do Izraela. Zamieszkali w obozie dla imigrantów. Podobno zapytano ich, do którego obozu chcą pojechać, a Halina odpowiedziała, że jest pielęgniarką i chce jechać tam, gdzie jest szpital. Posłano ich do obozu niedaleko Cezarei, lecz okazało się, że nie ma tam żadnego szpitala, a sama Cezarea leży od setek lat w gruzach i jest zabytkiem archeologicznym. Wkrótce jednak Halina rzeczywiście rozpoczęła pracę w największym szpitalu w Izraelu - Tel HaShomer w Ramat Gan koło Tel Avivu. Rodzina zamieszkała koło szpitala. Była to bardzo dobra praca, a atmosfera w szpitalu była serdeczna i koleżeńska. Halina i chłopcy szybko nauczyli się hebrajskiego. W ogóle trzeba powiedzieć, że mimo iż to mąż był Żydem, to jednak to Halina i synowie lepiej się zaadaptowali do życia w nowym kraju niż Marian Romecki. Marian chciał wracać do Europy.		W roku 1957 Halina i Marian Romeccy, korzystając z gomułkowskiej odwilży, wyjechali z Polski do Izraela. Zamieszkali w obozie dla imigrantów. Podobno zapytano ich, do którego obozu chcą pojechać, a Halina odpowiedziała, że jest pielęgniarką i chce jechać tam, gdzie jest szpital. Posłano ich do obozu niedaleko Cezarei, lecz okazało się, że nie ma tam żadnego szpitala, a sama Cezarea leży od setek lat w gruzach i jest zabytkiem archeologicznym. Wkrótce jednak Halina rzeczywiście rozpoczęła pracę w największym szpitalu w Izraelu - Tel HaShomer w Ramat Gan koło Tel Avivu. Rodzina zamieszkała koło szpitala. Była to bardzo dobra praca, a atmosfera w szpitalu była serdeczna i koleżeńska. Halina i chłopcy szybko nauczyli się hebrajskiego. W ogóle trzeba powiedzieć, że mimo iż to mąż był Żydem, to jednak to Halina i synowie lepiej się zaadaptowali do życia w nowym kraju niż Marian Romecki. Marian chciał wracać do Europy.

Line 40:		Line 42:

	== Związek Polaków w Niemczcech ==		== Związek Polaków w Niemczcech ==
			[[Plik:Halina w gronie pracowników szpitala w Izraelu.jpg\|alt=Halina w gronie pracowników szpitala w Izraelu\|mały\|Halina w gronie pracowników szpitala w Izraelu]]
	W roku 1970 Halina i Marian Rometzki zapisali się do Związku Polaków w Niemczech. We wspomnieniu pośmiertnym o matce Marek Rometzki napisał, że Halina i Marian poszukiwali kontaktu z językiem polskim, ale też liczyli na to, że dzięki przynależności do Związku będą mogli odwiedzać Polskę. Niestety okazało się to mrzonką. Marian zmarł w roku 1981 i nigdy nie udało mu się odwiedzić kraju. Halina Rometzki do roku 1990 nie uzyskała prawa przyjazdu do Polski, choćby na kilka tygodni - w ciągu całego pobytu na emigracji od roku 1957 do roku 1990 tylko trzykrotnie uzyskała zgodę na przyjazd do kraju, za każdym razem na trzy dni - raz, gdy odwoziła do domu chorą matkę i dwa razy po śmierci obojga rodziców. Zmieniło się to dopiero wraz ze zmianami politycznymi po 1989 roku.		W roku 1970 Halina i Marian Rometzki zapisali się do Związku Polaków w Niemczech. We wspomnieniu pośmiertnym o matce Marek Rometzki napisał, że Halina i Marian poszukiwali kontaktu z językiem polskim, ale też liczyli na to, że dzięki przynależności do Związku będą mogli odwiedzać Polskę. Niestety okazało się to mrzonką. Marian zmarł w roku 1981 i nigdy nie udało mu się odwiedzić kraju. Halina Rometzki do roku 1990 nie uzyskała prawa przyjazdu do Polski, choćby na kilka tygodni - w ciągu całego pobytu na emigracji od roku 1957 do roku 1990 tylko trzykrotnie uzyskała zgodę na przyjazd do kraju, za każdym razem na trzy dni - raz, gdy odwoziła do domu chorą matkę i dwa razy po śmierci obojga rodziców. Zmieniło się to dopiero wraz ze zmianami politycznymi po 1989 roku.

Line 47:		Line 50:

	Niewątpliwie znaczenie Związku, jako organizacji zastępującej Polskę lub ułatwiające kontakty z Polską, zdecydowanie zmalało po roku 1989. Związek musiał się na nowo określić i w tym przełomowym okresie działała Halina. Teraz chodziło przede wszystkim o to, żeby wykorzystać w interesie Polaków w Niemczech otwierające się możliwości związane z nową sytuacja polityczną i nowymi stosunkami polsko-niemieckimi.		Niewątpliwie znaczenie Związku, jako organizacji zastępującej Polskę lub ułatwiające kontakty z Polską, zdecydowanie zmalało po roku 1989. Związek musiał się na nowo określić i w tym przełomowym okresie działała Halina. Teraz chodziło przede wszystkim o to, żeby wykorzystać w interesie Polaków w Niemczech otwierające się możliwości związane z nową sytuacja polityczną i nowymi stosunkami polsko-niemieckimi.
			[[Plik:Halina w Izraelu.jpg\|alt=Halina w Izraelu\|mały\|Halina w Izraelu]]
	Halina zawsze przypominała, że jest Polką, ale jednocześnie obywatelką niemiecką. Podkreślała, że powinniśmy uznawać obowiązki jako obywatele Niemiec, ale, oczywiście, mamy prawo przyjmować też wynikające z tego faktu przywileje. Osobiście nie miała nigdy żadnych kompleksów z powodu tego, że była Polką, co na przykład w okresie, gdy rodzina przyjechała do Niemiec było bardzo rzadkie.		Halina zawsze przypominała, że jest Polką, ale jednocześnie obywatelką niemiecką. Podkreślała, że powinniśmy uznawać obowiązki jako obywatele Niemiec, ale, oczywiście, mamy prawo przyjmować też wynikające z tego faktu przywileje. Osobiście nie miała nigdy żadnych kompleksów z powodu tego, że była Polką, co na przykład w okresie, gdy rodzina przyjechała do Niemiec było bardzo rzadkie.

Line 55:		Line 58:

	Po odejściu Haliny z funkcji przewodniczącej Oddziału Berlin ujawniły się coraz wyraźniej konflikty w Związku Polaków w Niemczech. Kontrowersje dotyczą przede wszystkim celów Związku. Halina bardzo nad tym ubolewała, nie miała już jednak wpływu na przebieg tych dyskusji.		Po odejściu Haliny z funkcji przewodniczącej Oddziału Berlin ujawniły się coraz wyraźniej konflikty w Związku Polaków w Niemczech. Kontrowersje dotyczą przede wszystkim celów Związku. Halina bardzo nad tym ubolewała, nie miała już jednak wpływu na przebieg tych dyskusji.
			[[Plik:Halina i synowie w Izraelu.jpg\|alt=Halina i synowie w Izraelu\|mały\|Halina i synowie w Izraelu]]
	W roku 2010 Halina zorganizowała w ratuszu berlińskim wielki koncert na rzecz powodzian pod patronatem ówczesnego burmistrza - Klausa Wowereita. Wśród uczestników byli między innymi słynni Filharmonicy Berlińscy. Był to jej ostatni społeczny czyn. Miała wtedy 83 lata!		W roku 2010 Halina zorganizowała w ratuszu berlińskim wielki koncert na rzecz powodzian pod patronatem ówczesnego burmistrza - Klausa Wowereita. Wśród uczestników byli między innymi słynni Filharmonicy Berlińscy. Był to jej ostatni społeczny czyn. Miała wtedy 83 lata!

	== Oświata ==		== Oświata ==
	W latach osiemdziesiątych, gdy do Berlina przy była olbrzymia fala emigrantów z Polski, nauczanie języka polskiego odbywało się początkowo w kościele polskim, mającym wówczas swą siedzibę na Felixstrasse w dzielnicy Tempelhof. Wkrótce przestało to jednak wystarczać i w drugiej połowie lat 80. berliński Oddział Związku Polaków w Niemczech rozpoczął trudną batalię o reaktywowanie przedwojennego Towarzystwa Szkolnego „Oświata". W tę sprawę zaangażowały się przede wszystkim następujące osoby: przewodniczący - Zygmunt Wesołowski, bracia Stefan i Zbigniew Baczewski, Halina Rometzki, Edward Dudkiewicz i Wojciech Soczówka. Ich wysiłki zostały uwieńczone sukcesem. Uroczysta inauguracja pierwszego roku szkolnego odbyła się 11 października 1988 roku. Halina Rometzki od tego momentu nieprzerwanie towarzyszyła nauczycielom i uczniom Oświaty, wspierając działania Towarzystwa. Wystawiono jej legitymację Towarzystwa z numerem 2 i do końca życia była członkinią Oświaty.		W latach osiemdziesiątych, gdy do Berlina przy była olbrzymia fala emigrantów z Polski, nauczanie języka polskiego odbywało się początkowo w kościele polskim, mającym wówczas swą siedzibę na Felixstrasse w dzielnicy Tempelhof. Wkrótce przestało to jednak wystarczać i w drugiej połowie lat 80. berliński Oddział Związku Polaków w Niemczech rozpoczął trudną batalię o reaktywowanie przedwojennego Towarzystwa Szkolnego „Oświata". W tę sprawę zaangażowały się przede wszystkim następujące osoby: przewodniczący - Zygmunt Wesołowski, bracia Stefan i Zbigniew Baczewski, Halina Rometzki, Edward Dudkiewicz i Wojciech Soczówka. Ich wysiłki zostały uwieńczone sukcesem. Uroczysta inauguracja pierwszego roku szkolnego odbyła się 11 października 1988 roku. Halina Rometzki od tego momentu nieprzerwanie towarzyszyła nauczycielom i uczniom Oświaty, wspierając działania Towarzystwa. Wystawiono jej legitymację Towarzystwa z numerem 2 i do końca życia była członkinią Oświaty.
			[[Plik:Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej.jpg\|alt=Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej\|mały\|Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej]]
	Wzruszające były, zapisał Ferdynand Domaradzki, wówczas działacz Oświaty, dziś przewodniczący Polskiej Rady, Związku Krajowego w Berlinie, spotkania Haliny Rometzki z najmłodszym pokoleniem Polaków, z uczniami, z którymi rozmawiała o potrzebie mądrej dumy narodowej, konieczności pamiętania o swoich korzeniach i zgłębianiu historii, gdyż tylko wiedza o przeszłości może uchronić narody przed kolejnymi cierpieniami. Dlatego wspierała dążenia tych organizacji polskich i polonijnych, które chciały, by w Berlinie powstało centrum, upamiętniające martyrologię Polaków.		Wzruszające były, zapisał Ferdynand Domaradzki, wówczas działacz Oświaty, dziś przewodniczący Polskiej Rady, Związku Krajowego w Berlinie, spotkania Haliny Rometzki z najmłodszym pokoleniem Polaków, z uczniami, z którymi rozmawiała o potrzebie mądrej dumy narodowej, konieczności pamiętania o swoich korzeniach i zgłębianiu historii, gdyż tylko wiedza o przeszłości może uchronić narody przed kolejnymi cierpieniami. Dlatego wspierała dążenia tych organizacji polskich i polonijnych, które chciały, by w Berlinie powstało centrum, upamiętniające martyrologię Polaków.

Line 89:		Line 92:
	Sie war eine energiegeladene, ganz herzliche Dame, eine Powerfrau. (Była pełna energii, serdeczna, silna)		Sie war eine energiegeladene, ganz herzliche Dame, eine Powerfrau. (Była pełna energii, serdeczna, silna)

	Ein Glück so eine Schwiegermutter gehabt zu haben. Eine Dame war sie bis zum Schluss. Sie hatte so viel Ausstrahlung. (To szczęście ~~mieś~~ taką teściową. Była damą do samego końca. Promieniowała.)		Ein Glück so eine Schwiegermutter gehabt zu haben. Eine Dame war sie bis zum Schluss. Sie hatte so viel Ausstrahlung. (To szczęście mieć taką teściową. Była damą do samego końca. Promieniowała.)

	Sie war gern im Mittelpunkt, aber nie auf Kosten von Anderen. (Była chętnie w centrum zdarzeń, ale nigdy kosztem innych.)		Sie war gern im Mittelpunkt, aber nie auf Kosten von Anderen. (Była chętnie w centrum zdarzeń, ale nigdy kosztem innych.)
Line 103:		Line 106:
	Jego rozmówca rozpromienia się: Eine liebvolle Frau, ein grosses Herz. (Kochana kobieta, wielkie serce)		Jego rozmówca rozpromienia się: Eine liebvolle Frau, ein grosses Herz. (Kochana kobieta, wielkie serce)

	To ciekawe, bo wiele osób w Berlinie jest zdania, że Halina była niezwykle wymagająca i surowa w kontaktach zawodowych i w działaniach społecznych. Rodzina się zgadza. Tak, była perfekcjonistką i zawsze miała wielkie cele. Była w ich realizacji stanowcza. Stale coś robiła, wciąż szukała nowych projektów. Chciało się jej. No i była osobą dominującą. To mogło niekiedy niektórych drażnić, a może nawet ~~zranić~~.		To ciekawe, bo wiele osób w Berlinie jest zdania, że Halina była niezwykle wymagająca i surowa w kontaktach zawodowych i w działaniach społecznych. Rodzina się zgadza. Tak, była perfekcjonistką i zawsze miała wielkie cele. Była w ich realizacji stanowcza. Stale coś robiła, wciąż szukała nowych projektów. Chciało się jej. No i była osobą dominującą. To mogło niekiedy niektórych drażnić, a może nawet ranić.

	Czy była optymistką?, jak to napisał dr Peter Kroh.		Czy była optymistką?, jak to napisał dr Peter Kroh.

Ewa Maria at 14:08, 26 October 2021

2021-10-26T14:08:25Z

← Older revision		Revision as of 14:08, 26 October 2021
Line 1:		Line 1:
	''Autorka artykułu: Ewa Maria Slaska ~~(uwaga artykuł jest aktualnie redagowany i zmienia się z minuty na minutę)~~''		''Autorka artykułu: Ewa Maria Slaska''

	Halina Rometzki / Halina Romecki / Halina Romecka, aktywistka polonijna w Berlinie.		Halina Rometzki / Halina Romecki / Halina Romecka, aktywistka polonijna w Berlinie.

Ewa Maria: Końcowa redakcja tekstu

2021-10-26T14:08:00Z

Końcowa redakcja tekstu

Show changes

Ewa Maria: Redakcja kolejnych fragmentów tekstu

2021-10-26T13:42:59Z

Redakcja kolejnych fragmentów tekstu

Show changes

← Older revision		Revision as of 13:20, 28 March 2024
Line 1:		Line 1:
	[[~~Plik~~:Halina Rometzki.jpg\|alt=Halina Rometzki\|~~mały~~\|Halina Rometzki w Berlinie, wszystkie zdjęcia z archiwum rodziny Rometzki]]		[[File:Halina Rometzki.jpg\|alt=Halina Rometzki\|thumb\|Halina Rometzki w Berlinie, wszystkie zdjęcia z archiwum rodziny Rometzki]]
	''Autorka artykułu: Ewa Maria Slaska''		''Autorka artykułu: Ewa Maria Slaska''

Line 22:		Line 22:

	Mówiąc o tej pracy, Halina opowiadała o epizodzie, który wydarzył się tuż po przyjeździe do Niemiec, gdy przymusowi polscy pracownicy byli przydzielani do "bauerów"; mieli u nich pracować, aż do ukończenia budowy fabryki Telefunken. Robotnicy siedzieli na dworcu, byli głodni, wystraszeni i wtedy, jak to opowiedziała Halina, "zjawił się Anioł; zostaliśmy zaproszeni do domu, dostaliśmy chleb i zupę. Ludzie, którzy nas ugościli, płakali, że takie dzieci wywieziono. Był to jednak wyjątkowy wypadek w owych czasach".		Mówiąc o tej pracy, Halina opowiadała o epizodzie, który wydarzył się tuż po przyjeździe do Niemiec, gdy przymusowi polscy pracownicy byli przydzielani do "bauerów"; mieli u nich pracować, aż do ukończenia budowy fabryki Telefunken. Robotnicy siedzieli na dworcu, byli głodni, wystraszeni i wtedy, jak to opowiedziała Halina, "zjawił się Anioł; zostaliśmy zaproszeni do domu, dostaliśmy chleb i zupę. Ludzie, którzy nas ugościli, płakali, że takie dzieci wywieziono. Był to jednak wyjątkowy wypadek w owych czasach".
	[[~~Plik~~:Halina i Ewelina po wojnie, w Ulm; w tle koszary, w których byli zakwaterowani pracownicy Telefunkena.jpg\|alt=Halina i Ewelina po wojnie, w Ulm; w tle koszary, w których byli zakwaterowani pracownicy Telefunkena\|~~mały~~\|Halina i Ewelina po wojnie, w Ulm; w tle koszary, w których byli zakwaterowani pracownicy Telefunkena]]		[[File:Halina i Ewelina po wojnie, w Ulm; w tle koszary, w których byli zakwaterowani pracownicy Telefunkena.jpg\|alt=Halina i Ewelina po wojnie, w Ulm; w tle koszary, w których byli zakwaterowani pracownicy Telefunkena\|thumb\|Halina i Ewelina po wojnie, w Ulm; w tle koszary, w których byli zakwaterowani pracownicy Telefunkena]]
	Gdy fabryka Telefunkena była gotowa, porozdzielani po okolicznych wsiach robotnicy, zostali skierowani do pracy. Mieszkali w Kaserne Wilhelmsburg. Praca była ciężka, ale na szczęście nie mordercza - była to jednak praca techniczna i odpowiedzialna. Mimo to robotnicy głodowali, marzli w nieogrzewanych pomieszczeniach W koszarach często psuły się sanitariaty, pracownicy musieli wychodzić w zimie za potrzebą poza mury koszar. Podczas bombardowań alianckich, następujących przeważnie w godzinach nocnych, musieli się kryć w lodowatych piwnicach.		Gdy fabryka Telefunkena była gotowa, porozdzielani po okolicznych wsiach robotnicy, zostali skierowani do pracy. Mieszkali w Kaserne Wilhelmsburg. Praca była ciężka, ale na szczęście nie mordercza - była to jednak praca techniczna i odpowiedzialna. Mimo to robotnicy głodowali, marzli w nieogrzewanych pomieszczeniach W koszarach często psuły się sanitariaty, pracownicy musieli wychodzić w zimie za potrzebą poza mury koszar. Podczas bombardowań alianckich, następujących przeważnie w godzinach nocnych, musieli się kryć w lodowatych piwnicach.

Line 34:		Line 34:

	W roku 1948 Halina i Marian wzięli ślub, w roku 1949 urodził się starszy syn, Marek, który został architektem, w roku 1952 Paweł, który został lekarzem internistą.		W roku 1948 Halina i Marian wzięli ślub, w roku 1949 urodził się starszy syn, Marek, który został architektem, w roku 1952 Paweł, który został lekarzem internistą.
	[[~~Plik~~:Halina Józefiak i Marian Romecki.jpg\|alt=Halina Józefiak i Marian Romecki\|~~mały~~\|Halina Józefiak i Marian Romecki]]		[[File:Halina Józefiak i Marian Romecki.jpg\|alt=Halina Józefiak i Marian Romecki\|thumb\|Halina Józefiak i Marian Romecki]]
	W roku 1957 Halina i Marian Romeccy, korzystając z gomułkowskiej odwilży, wyjechali z Polski do Izraela. Zamieszkali w obozie dla imigrantów. Podobno zapytano ich, do którego obozu chcą pojechać, a Halina odpowiedziała, że jest pielęgniarką i chce jechać tam, gdzie jest szpital. Posłano ich do obozu niedaleko Cezarei, lecz okazało się, że nie ma tam żadnego szpitala, a sama Cezarea leży od setek lat w gruzach i jest zabytkiem archeologicznym. Wkrótce jednak Halina rzeczywiście rozpoczęła pracę w największym szpitalu w Izraelu - Tel HaShomer w Ramat Gan koło Tel Avivu. Rodzina zamieszkała koło szpitala. Była to bardzo dobra praca, a atmosfera w szpitalu była serdeczna i koleżeńska. Halina i chłopcy szybko nauczyli się hebrajskiego. W ogóle trzeba powiedzieć, że mimo iż to mąż był Żydem, to jednak to Halina i synowie lepiej się zaadaptowali do życia w nowym kraju niż Marian Romecki. Marian chciał wracać do Europy.		W roku 1957 Halina i Marian Romeccy, korzystając z gomułkowskiej odwilży, wyjechali z Polski do Izraela. Zamieszkali w obozie dla imigrantów. Podobno zapytano ich, do którego obozu chcą pojechać, a Halina odpowiedziała, że jest pielęgniarką i chce jechać tam, gdzie jest szpital. Posłano ich do obozu niedaleko Cezarei, lecz okazało się, że nie ma tam żadnego szpitala, a sama Cezarea leży od setek lat w gruzach i jest zabytkiem archeologicznym. Wkrótce jednak Halina rzeczywiście rozpoczęła pracę w największym szpitalu w Izraelu - Tel HaShomer w Ramat Gan koło Tel Avivu. Rodzina zamieszkała koło szpitala. Była to bardzo dobra praca, a atmosfera w szpitalu była serdeczna i koleżeńska. Halina i chłopcy szybko nauczyli się hebrajskiego. W ogóle trzeba powiedzieć, że mimo iż to mąż był Żydem, to jednak to Halina i synowie lepiej się zaadaptowali do życia w nowym kraju niż Marian Romecki. Marian chciał wracać do Europy.

Line 42:		Line 42:

	== Związek Polaków w Niemczcech ==		== Związek Polaków w Niemczcech ==
	[[~~Plik~~:Halina w gronie pracowników szpitala w Izraelu.jpg\|alt=Halina w gronie pracowników szpitala w Izraelu\|~~mały~~\|Halina w gronie pracowników szpitala w Izraelu]]		[[File:Halina w gronie pracowników szpitala w Izraelu.jpg\|alt=Halina w gronie pracowników szpitala w Izraelu\|thumb\|Halina w gronie pracowników szpitala w Izraelu]]
	W roku 1970 Halina i Marian Rometzki zapisali się do Związku Polaków w Niemczech. We wspomnieniu pośmiertnym o matce Marek Rometzki napisał, że Halina i Marian poszukiwali kontaktu z językiem polskim, ale też liczyli na to, że dzięki przynależności do Związku będą mogli odwiedzać Polskę. Niestety okazało się to mrzonką. Marian zmarł w roku 1981 i nigdy nie udało mu się odwiedzić kraju. Halina Rometzki do roku 1990 nie uzyskała prawa przyjazdu do Polski, choćby na kilka tygodni - w ciągu całego pobytu na emigracji od roku 1957 do roku 1990 tylko trzykrotnie uzyskała zgodę na przyjazd do kraju, za każdym razem na trzy dni - raz, gdy odwoziła do domu chorą matkę i dwa razy po śmierci obojga rodziców. Zmieniło się to dopiero wraz ze zmianami politycznymi po 1989 roku.		W roku 1970 Halina i Marian Rometzki zapisali się do Związku Polaków w Niemczech. We wspomnieniu pośmiertnym o matce Marek Rometzki napisał, że Halina i Marian poszukiwali kontaktu z językiem polskim, ale też liczyli na to, że dzięki przynależności do Związku będą mogli odwiedzać Polskę. Niestety okazało się to mrzonką. Marian zmarł w roku 1981 i nigdy nie udało mu się odwiedzić kraju. Halina Rometzki do roku 1990 nie uzyskała prawa przyjazdu do Polski, choćby na kilka tygodni - w ciągu całego pobytu na emigracji od roku 1957 do roku 1990 tylko trzykrotnie uzyskała zgodę na przyjazd do kraju, za każdym razem na trzy dni - raz, gdy odwoziła do domu chorą matkę i dwa razy po śmierci obojga rodziców. Zmieniło się to dopiero wraz ze zmianami politycznymi po 1989 roku.

Line 50:		Line 50:

	Niewątpliwie znaczenie Związku, jako organizacji zastępującej Polskę lub ułatwiające kontakty z Polską, zdecydowanie zmalało po roku 1989. Związek musiał się na nowo określić i w tym przełomowym okresie działała Halina. Teraz chodziło przede wszystkim o to, żeby wykorzystać w interesie Polaków w Niemczech otwierające się możliwości związane z nową sytuacja polityczną i nowymi stosunkami polsko-niemieckimi.		Niewątpliwie znaczenie Związku, jako organizacji zastępującej Polskę lub ułatwiające kontakty z Polską, zdecydowanie zmalało po roku 1989. Związek musiał się na nowo określić i w tym przełomowym okresie działała Halina. Teraz chodziło przede wszystkim o to, żeby wykorzystać w interesie Polaków w Niemczech otwierające się możliwości związane z nową sytuacja polityczną i nowymi stosunkami polsko-niemieckimi.
	[[~~Plik~~:Halina w Izraelu.jpg\|alt=Halina w Izraelu\|~~mały~~\|Halina w Izraelu]]		[[File:Halina w Izraelu.jpg\|alt=Halina w Izraelu\|thumb\|Halina w Izraelu]]
	Halina zawsze przypominała, że jest Polką, ale jednocześnie obywatelką niemiecką. Podkreślała, że powinniśmy uznawać obowiązki jako obywatele Niemiec, ale, oczywiście, mamy prawo przyjmować też wynikające z tego faktu przywileje. Osobiście nie miała nigdy żadnych kompleksów z powodu tego, że była Polką, co na przykład w okresie, gdy rodzina przyjechała do Niemiec było bardzo rzadkie.		Halina zawsze przypominała, że jest Polką, ale jednocześnie obywatelką niemiecką. Podkreślała, że powinniśmy uznawać obowiązki jako obywatele Niemiec, ale, oczywiście, mamy prawo przyjmować też wynikające z tego faktu przywileje. Osobiście nie miała nigdy żadnych kompleksów z powodu tego, że była Polką, co na przykład w okresie, gdy rodzina przyjechała do Niemiec było bardzo rzadkie.

Line 58:		Line 58:

	Po odejściu Haliny z funkcji przewodniczącej Oddziału Berlin ujawniły się coraz wyraźniej konflikty w Związku Polaków w Niemczech. Kontrowersje dotyczą przede wszystkim celów Związku. Halina bardzo nad tym ubolewała, nie miała już jednak wpływu na przebieg tych dyskusji.		Po odejściu Haliny z funkcji przewodniczącej Oddziału Berlin ujawniły się coraz wyraźniej konflikty w Związku Polaków w Niemczech. Kontrowersje dotyczą przede wszystkim celów Związku. Halina bardzo nad tym ubolewała, nie miała już jednak wpływu na przebieg tych dyskusji.
	[[~~Plik~~:Halina i synowie w Izraelu.jpg\|alt=Halina i synowie w Izraelu\|~~mały~~\|Halina i synowie w Izraelu]]		[[File:Halina i synowie w Izraelu.jpg\|alt=Halina i synowie w Izraelu\|thumb\|Halina i synowie w Izraelu]]
	W roku 2010 Halina zorganizowała w ratuszu berlińskim wielki koncert na rzecz powodzian pod patronatem ówczesnego burmistrza - Klausa Wowereita. Wśród uczestników byli między innymi słynni Filharmonicy Berlińscy. Był to jej ostatni społeczny czyn. Miała wtedy 83 lata!		W roku 2010 Halina zorganizowała w ratuszu berlińskim wielki koncert na rzecz powodzian pod patronatem ówczesnego burmistrza - Klausa Wowereita. Wśród uczestników byli między innymi słynni Filharmonicy Berlińscy. Był to jej ostatni społeczny czyn. Miała wtedy 83 lata!

	== Oświata ==		== Oświata ==
	W latach osiemdziesiątych, gdy do Berlina przy była olbrzymia fala emigrantów z Polski, nauczanie języka polskiego odbywało się początkowo w kościele polskim, mającym wówczas swą siedzibę na Felixstrasse w dzielnicy Tempelhof. Wkrótce przestało to jednak wystarczać i w drugiej połowie lat 80. berliński Oddział Związku Polaków w Niemczech rozpoczął trudną batalię o reaktywowanie przedwojennego Towarzystwa Szkolnego „Oświata". W tę sprawę zaangażowały się przede wszystkim następujące osoby: przewodniczący - Zygmunt Wesołowski, bracia Stefan i Zbigniew Baczewski, Halina Rometzki, Edward Dudkiewicz i Wojciech Soczówka. Ich wysiłki zostały uwieńczone sukcesem. Uroczysta inauguracja pierwszego roku szkolnego odbyła się 11 października 1988 roku. Halina Rometzki od tego momentu nieprzerwanie towarzyszyła nauczycielom i uczniom Oświaty, wspierając działania Towarzystwa. Wystawiono jej legitymację Towarzystwa z numerem 2 i do końca życia była członkinią Oświaty.		W latach osiemdziesiątych, gdy do Berlina przy była olbrzymia fala emigrantów z Polski, nauczanie języka polskiego odbywało się początkowo w kościele polskim, mającym wówczas swą siedzibę na Felixstrasse w dzielnicy Tempelhof. Wkrótce przestało to jednak wystarczać i w drugiej połowie lat 80. berliński Oddział Związku Polaków w Niemczech rozpoczął trudną batalię o reaktywowanie przedwojennego Towarzystwa Szkolnego „Oświata". W tę sprawę zaangażowały się przede wszystkim następujące osoby: przewodniczący - Zygmunt Wesołowski, bracia Stefan i Zbigniew Baczewski, Halina Rometzki, Edward Dudkiewicz i Wojciech Soczówka. Ich wysiłki zostały uwieńczone sukcesem. Uroczysta inauguracja pierwszego roku szkolnego odbyła się 11 października 1988 roku. Halina Rometzki od tego momentu nieprzerwanie towarzyszyła nauczycielom i uczniom Oświaty, wspierając działania Towarzystwa. Wystawiono jej legitymację Towarzystwa z numerem 2 i do końca życia była członkinią Oświaty.
	[[~~Plik~~:Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej.jpg\|alt=Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej\|~~mały~~\|Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej w Berlinie]]		[[File:Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej.jpg\|alt=Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej\|thumb\|Halina i jej koleżanki podczas uroczystości polonijnej w Berlinie]]
	Wzruszające były, zapisał Ferdynand Domaradzki, wówczas działacz Oświaty, dziś przewodniczący Polskiej Rady, Związku Krajowego w Berlinie, spotkania Haliny Rometzki z najmłodszym pokoleniem Polaków, z uczniami, z którymi rozmawiała o potrzebie mądrej dumy narodowej, konieczności pamiętania o swoich korzeniach i zgłębianiu historii, gdyż tylko wiedza o przeszłości może uchronić narody przed kolejnymi cierpieniami. Dlatego wspierała dążenia tych organizacji polskich i polonijnych, które chciały, by w Berlinie powstało centrum, upamiętniające martyrologię Polaków.		Wzruszające były, zapisał Ferdynand Domaradzki, wówczas działacz Oświaty, dziś przewodniczący Polskiej Rady, Związku Krajowego w Berlinie, spotkania Haliny Rometzki z najmłodszym pokoleniem Polaków, z uczniami, z którymi rozmawiała o potrzebie mądrej dumy narodowej, konieczności pamiętania o swoich korzeniach i zgłębianiu historii, gdyż tylko wiedza o przeszłości może uchronić narody przed kolejnymi cierpieniami. Dlatego wspierała dążenia tych organizacji polskich i polonijnych, które chciały, by w Berlinie powstało centrum, upamiętniające martyrologię Polaków.