Celina Mickiewiczowa - Historia wersji

Admin o 11:28, 19 maj 2026

2026-05-19T11:28:29Z

← poprzednia wersja		Wersja z 11:28, 19 maj 2026
Linia 1:		Linia 1:
	[[File:CelinaMickjpg.jpg\|alt=Celina Mickiewiczowa\|thumb\|Celina Mickiewiczowa]]		'''Autorka: Ewa Maria Slaska'''[[File:CelinaMickjpg.jpg\|alt=Celina Mickiewiczowa\|thumb\|Celina Mickiewiczowa]]
	'''Wikipedia'''		'''Wikipedia'''

Admin o 09:07, 27 cze 2025

2025-06-27T09:07:30Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:07, 27 cze 2025
Linia 6:		Linia 6:
	Byli małżeństwem od 22 lipca 1834roku; mieli sześcioro dzieci, dwie córki, Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra, Jana.		Byli małżeństwem od 22 lipca 1834roku; mieli sześcioro dzieci, dwie córki, Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra, Jana.

	Celina nie była lubiana w środowisku emigracji polskiej w Paryżu. Miała być rozrzutna, nie umiała gotować (choć jaka szanująca się pani domu w owym czasie sama gotowała!? - kom. EMS), podobno trzymała Mickiewicza pod pantoflem i była chwiejna psychicznie. Biografowie twierdzą, że niemiły charakter Celiny wywoływał w poecie myśli i próby samobójcze, a zapewne był też przyczyną jego skandalicznego związku z Xawerą Deybel, o czym znakomicie nas poinformował [https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/brazownicy.html Tadeusz Boy- Żeleński]. Obie te kobiety były silnie związane z paryskim mistykiem i mesjanistą Andrzejem Towiańskim, który uwolnił Celinę z ośrodka dla chorych psychicznie w Vanves, gdzie poddawano ją okrutnej terapii - pacjentów straszono, odmawiano im snu, polewano zimną wodą. Odtąd Celina była zwolenniczką Towiańskiego i gorliwą członkinią Koła Sprawy Bożej.		Celina nie była lubiana w środowisku emigracji polskiej w Paryżu. Miała być rozrzutna, nie umiała gotować (choć jaka szanująca się pani domu w owym czasie sama gotowała!? - kom. EMS), podobno trzymała Mickiewicza pod pantoflem i była chwiejna psychicznie. Biografowie twierdzą, że niemiły charakter Celiny wywoływał w poecie myśli i próby samobójcze, a zapewne był też przyczyną jego skandalicznego związku z [[Xawera Deybel\|Xawerą Deybel]], o czym znakomicie nas poinformował [https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/brazownicy.html Tadeusz Boy- Żeleński]. Obie te kobiety były silnie związane z paryskim mistykiem i mesjanistą Andrzejem Towiańskim, który uwolnił Celinę z ośrodka dla chorych psychicznie w Vanves, gdzie poddawano ją okrutnej terapii - pacjentów straszono, odmawiano im snu, polewano zimną wodą. Odtąd Celina była zwolenniczką Towiańskiego i gorliwą członkinią Koła Sprawy Bożej.

	Zmarła na raka. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise, a potem przeniesiona do grobowca rodziny Mickiewiczów na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency.		Zmarła na raka. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise, a potem przeniesiona do grobowca rodziny Mickiewiczów na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency.

Admin o 09:01, 27 cze 2025

2025-06-27T09:01:55Z

← poprzednia wersja		Wersja z 09:01, 27 cze 2025
Linia 6:		Linia 6:
	Byli małżeństwem od 22 lipca 1834roku; mieli sześcioro dzieci, dwie córki, Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra, Jana.		Byli małżeństwem od 22 lipca 1834roku; mieli sześcioro dzieci, dwie córki, Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra, Jana.

	Celina nie była lubiana w środowisku emigracji polskiej w Paryżu. Miała być rozrzutna, nie umiała gotować (choć jaka szanująca się pani domu w owym czasie sama gotowała!? - kom. EMS), podobno trzymała Mickiewicza pod pantoflem i była chwiejna psychicznie. Biografowie twierdzą, że niemiły charakter Celiny wywoływał w poecie myśli i próby samobójcze, a zapewne był też przyczyną jego skandalicznego związku z Xawerą ~~Deibel~~, o czym znakomicie nas poinformował [https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/brazownicy.html Tadeusz Boy- Żeleński]. Obie te kobiety były silnie związane z paryskim mistykiem i mesjanistą Andrzejem Towiańskim, który uwolnił Celinę z ośrodka dla chorych psychicznie w Vanves, gdzie poddawano ją okrutnej terapii - pacjentów straszono, odmawiano im snu, polewano zimną wodą. Odtąd Celina była zwolenniczką Towiańskiego i gorliwą członkinią Koła Sprawy Bożej.		Celina nie była lubiana w środowisku emigracji polskiej w Paryżu. Miała być rozrzutna, nie umiała gotować (choć jaka szanująca się pani domu w owym czasie sama gotowała!? - kom. EMS), podobno trzymała Mickiewicza pod pantoflem i była chwiejna psychicznie. Biografowie twierdzą, że niemiły charakter Celiny wywoływał w poecie myśli i próby samobójcze, a zapewne był też przyczyną jego skandalicznego związku z Xawerą Deybel, o czym znakomicie nas poinformował [https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/brazownicy.html Tadeusz Boy- Żeleński]. Obie te kobiety były silnie związane z paryskim mistykiem i mesjanistą Andrzejem Towiańskim, który uwolnił Celinę z ośrodka dla chorych psychicznie w Vanves, gdzie poddawano ją okrutnej terapii - pacjentów straszono, odmawiano im snu, polewano zimną wodą. Odtąd Celina była zwolenniczką Towiańskiego i gorliwą członkinią Koła Sprawy Bożej.

	Zmarła na raka. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise, a potem przeniesiona do grobowca rodziny Mickiewiczów na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency.		Zmarła na raka. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise, a potem przeniesiona do grobowca rodziny Mickiewiczów na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency.

Admin o 07:57, 27 cze 2025

2025-06-27T07:57:42Z

← poprzednia wersja		Wersja z 07:57, 27 cze 2025
Linia 6:		Linia 6:
	Byli małżeństwem od 22 lipca 1834roku; mieli sześcioro dzieci, dwie córki, Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra, Jana.		Byli małżeństwem od 22 lipca 1834roku; mieli sześcioro dzieci, dwie córki, Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra, Jana.

	Celina nie była lubiana w środowisku emigracji polskiej w Paryżu. Miała być rozrzutna, nie umiała gotować (choć jaka szanująca się pani domu w owym czasie sama gotowała!? - kom. EMS), podobno trzymała Mickiewicza pod pantoflem i była chwiejna psychicznie. Biografowie twierdzą, że niemiły charakter Celiny wywoływał w poecie myśli i próby samobójcze, a zapewne był też przyczyną jego skandalicznego związku z Xawerą Deibel, o czym znakomicie nas poinformował Tadeusz Boy- Żeleński. Obie te kobiety były silnie związane z paryskim mistykiem i mesjanistą Andrzejem Towiańskim, który uwolnił Celinę z ośrodka dla chorych psychicznie w Vanves, gdzie poddawano ją okrutnej terapii - pacjentów straszono, odmawiano im snu, polewano zimną wodą. Odtąd Celina była zwolenniczką Towiańskiego i gorliwą członkinią Koła Sprawy Bożej.		Celina nie była lubiana w środowisku emigracji polskiej w Paryżu. Miała być rozrzutna, nie umiała gotować (choć jaka szanująca się pani domu w owym czasie sama gotowała!? - kom. EMS), podobno trzymała Mickiewicza pod pantoflem i była chwiejna psychicznie. Biografowie twierdzą, że niemiły charakter Celiny wywoływał w poecie myśli i próby samobójcze, a zapewne był też przyczyną jego skandalicznego związku z Xawerą Deibel, o czym znakomicie nas poinformował [https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/brazownicy.html Tadeusz Boy- Żeleński]. Obie te kobiety były silnie związane z paryskim mistykiem i mesjanistą Andrzejem Towiańskim, który uwolnił Celinę z ośrodka dla chorych psychicznie w Vanves, gdzie poddawano ją okrutnej terapii - pacjentów straszono, odmawiano im snu, polewano zimną wodą. Odtąd Celina była zwolenniczką Towiańskiego i gorliwą członkinią Koła Sprawy Bożej.

	Zmarła na raka. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise, a potem przeniesiona do grobowca rodziny Mickiewiczów na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency.		Zmarła na raka. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise, a potem przeniesiona do grobowca rodziny Mickiewiczów na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency.
Linia 269:		Linia 269:

	Władze zaniepokojone działalnością sekty wydały 13 lipca 1842 roku rozporządzenie nakazujące Towiańskiemu opuszczenie Francji. Prorok wyjechał do Belgii, po pewnym czasie przeprowadził się do Szwajcarii. W jego zastępstwie sprawami Koła zajął się Mickiewicz, działając w innym stylu, niż mistrz; energicznie i autorytarnie. Po pewnym czasie w sekcie zrodziły się nieporozumienia i utarczki.		Władze zaniepokojone działalnością sekty wydały 13 lipca 1842 roku rozporządzenie nakazujące Towiańskiemu opuszczenie Francji. Prorok wyjechał do Belgii, po pewnym czasie przeprowadził się do Szwajcarii. W jego zastępstwie sprawami Koła zajął się Mickiewicz, działając w innym stylu, niż mistrz; energicznie i autorytarnie. Po pewnym czasie w sekcie zrodziły się nieporozumienia i utarczki.
			[[File:Brazownicy.jpg\|alt=Tadeusz Zeleński-Boy, Brązownicy\|thumb\|Tadeusz Żeleński-Boy, Brązownicy]]
	Również w rodzinie Adama i Celiny nasiliły się niepokoje. Z powodu złego traktowania dzieci przez Ksawerę latem wybuchnął między nią a Celiną konflikt, który doprowadził tę ostatnią do najwyższego napięcia nerwów. W trakcie awantury Celina zarzuciła jej, że uwiodła Adama. Deybelówna odgryzała się, że gardzi mężem, traktując go jako narzędzie swojej dumy oraz że zabiła w nim twórczość poetycką. Celina nie pozostawała dłużna i obrzuciła ją grubymi słowami, nazywając bestią i ladacznicą. Z kolei Ksawera broniła się mówiąc, że w modlitewnej ekstazie widziała wokół głowy Mistrza dwanaście gwiazd.		Również w rodzinie Adama i Celiny nasiliły się niepokoje. Z powodu złego traktowania dzieci przez Ksawerę latem wybuchnął między nią a Celiną konflikt, który doprowadził tę ostatnią do najwyższego napięcia nerwów. W trakcie awantury Celina zarzuciła jej, że uwiodła Adama. Deybelówna odgryzała się, że gardzi mężem, traktując go jako narzędzie swojej dumy oraz że zabiła w nim twórczość poetycką. Celina nie pozostawała dłużna i obrzuciła ją grubymi słowami, nazywając bestią i ladacznicą. Z kolei Ksawera broniła się mówiąc, że w modlitewnej ekstazie widziała wokół głowy Mistrza dwanaście gwiazd.

Linia 287:		Linia 287:

	https://literat.ug.edu.pl/amwiersz/0072.htm		https://literat.ug.edu.pl/amwiersz/0072.htm

			https://pl.wikipedia.org/wiki/Celina_Mickiewiczowa

			https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/brazownicy.html

			https://1943.pl/artykul/celina-szymanowska-byc-zona-geniusza-i-zwariowac/

Admin o 07:52, 27 cze 2025

2025-06-27T07:52:02Z

← poprzednia wersja		Wersja z 07:52, 27 cze 2025
Linia 1:		Linia 1:
	[[File:CelinaMickjpg.jpg\|alt=Celina Mickiewiczowa\|thumb\|Celina Mickiewiczowa]]		[[File:CelinaMickjpg.jpg\|alt=Celina Mickiewiczowa\|thumb\|Celina Mickiewiczowa]]
	'''Wikipedia'''		'''Wikipedia'''

	Celina Mickiewicz z domu Szymanowska,* 16 lipca 1812, † 5 marca 1855, córka pianistki Marii Szymanowskiej, żona Adama Mickiewicza, matka sześciorga jego dzieci.		Celina Mickiewicz z domu Szymanowska,* 16 lipca 1812, † 5 marca 1855, córka pianistki Marii Szymanowskiej, żona Adama Mickiewicza, matka sześciorga jego dzieci.
Linia 6:		Linia 6:
	Byli małżeństwem od 22 lipca 1834roku; mieli sześcioro dzieci, dwie córki, Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra, Jana.		Byli małżeństwem od 22 lipca 1834roku; mieli sześcioro dzieci, dwie córki, Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra, Jana.

	Celina nie była lubiana w środowisku emigracji polskiej w Paryżu. Miała być rozrzutna, nie umiała gotować (choć jaka szanująca się pani domu w owym czasie sama gotowała!?), podobno trzymała Mickiewicza pod pantoflem i była chwiejna psychicznie. Biografowie twierdzą, że niemiły charakter Celiny wywoływał w poecie myśli i próby samobójcze, a zapewne był też przyczyną jego skandalicznego związku z Xawerą Deibel, o czym znakomicie nas poinformował Tadeusz Boy- Żeleński. Obie te kobiety były silnie związane z paryskim mistykiem i mesjanistą Andrzejem Towiańskim, który uwolnił Celinę z ośrodka dla chorych psychicznie w Vanves, gdzie poddawano ją okrutnej terapii - pacjentów straszono, odmawiano im snu, polewano zimną wodą. Odtąd Celina była zwolenniczką Towiańskiego i gorliwą członkinią Koła Sprawy Bożej.		Celina nie była lubiana w środowisku emigracji polskiej w Paryżu. Miała być rozrzutna, nie umiała gotować (choć jaka szanująca się pani domu w owym czasie sama gotowała!? - kom. EMS), podobno trzymała Mickiewicza pod pantoflem i była chwiejna psychicznie. Biografowie twierdzą, że niemiły charakter Celiny wywoływał w poecie myśli i próby samobójcze, a zapewne był też przyczyną jego skandalicznego związku z Xawerą Deibel, o czym znakomicie nas poinformował Tadeusz Boy- Żeleński. Obie te kobiety były silnie związane z paryskim mistykiem i mesjanistą Andrzejem Towiańskim, który uwolnił Celinę z ośrodka dla chorych psychicznie w Vanves, gdzie poddawano ją okrutnej terapii - pacjentów straszono, odmawiano im snu, polewano zimną wodą. Odtąd Celina była zwolenniczką Towiańskiego i gorliwą członkinią Koła Sprawy Bożej.

	Zmarła na raka. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise, a potem przeniesiona do grobowca rodziny Mickiewiczów na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency.		Zmarła na raka. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise, a potem przeniesiona do grobowca rodziny Mickiewiczów na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency.

	Wkrótce po śmierci żony Mickiewicz pozostawił nieletnie dzieci w Paryżu i wyjechał do Konstantynopola, organizować Korpus Polski, który miał nieść pomoc wojskową Turcji w wojnie z Rosją. Tam też zmarł 26 listopada 1855 roku.		Wkrótce po śmierci żony Mickiewicz pozostawił nieletnie dzieci w Paryżu i wyjechał do Konstantynopola, organizować Korpus Polski, który miał nieść pomoc wojskową Turcji w wojnie z Rosją. Tam też zmarł 26 listopada 1855 roku.



Linia 16:		Linia 17:


	Sztuczna Inteligencja, która od co najmniej połowy roku 2024 zawsze nas o wszystkim jako pierwsza informuje, wyprzedzając tak Wikipedię, jak Google'a, twierdzi, że małżeństwo Mickiewiczów, "choć przeżywało wzloty i upadki, miało duży wpływ na życie poety. Celina cierpiała na problemy ze zdrowiem psychicznym, a jej śmierć była dla Mickiewicza ogromnym ciosem."
			Sztuczna Inteligencja, która od co najmniej połowy roku 2024 zawsze nas o wszystkim jako pierwsza informuje, wyprzedzając tak Wikipedię jak Google'a, twierdzi, że małżeństwo Mickiewiczów, "choć przeżywało wzloty i upadki, miało duży wpływ na życie poety. Celina cierpiała na problemy ze zdrowiem psychicznym, a jej śmierć była dla Mickiewicza ogromnym ciosem."



	'''Franciszek Czekierda'''		'''Franciszek Czekierda'''



Linia 100:		Linia 104:
	Pod koniec czerwca przybyły powozem, całe w pyle drogi, do krewnych Celiny ze strony matki, Franciszka Eliasza i Tekli Wołowskich. Widząc zakurzoną i niemodnego kroju suknię Celiny, postanowili kupić jej modny paryski strój. Nazajutrz w drzwiach domu Wołowskich pojawił się Mickiewicz. Po przywitaniu się gospodarze i panna Laura dyskretnie oddalili się do sąsiedniego pokoju, by nie przeszkadzać gościowi i Celinie. Po kilkuletnim niewidzeniu się oboje byli nieco stremowani, panna Szymanowska zaś dodatkowo zdawała się być zakłopotana. Po rutynowej wymianie uprzejmości Celina śmielej spojrzała mu w oczy. Uderzył ją widok przedwcześnie postarzałego „Polskiego Byrona”, który jeszcze pięć lat temu tryskał energią. „Trochę posiwiał, ma nieco podpuchnięte oczy, jakby grubsze powieki. I te zmarszczki… – zmartwiła się, gdy podawała mu rękę. – Na szczęście ma wciąż młodzieńcze spojrzenie. Toć nie jest jeszcze taki stary – pocieszała się. – To, co mi w nim wadzi, muszę przemóc, a co ma w sobie miłe i dobre, uwydatnię w sercu”.		Pod koniec czerwca przybyły powozem, całe w pyle drogi, do krewnych Celiny ze strony matki, Franciszka Eliasza i Tekli Wołowskich. Widząc zakurzoną i niemodnego kroju suknię Celiny, postanowili kupić jej modny paryski strój. Nazajutrz w drzwiach domu Wołowskich pojawił się Mickiewicz. Po przywitaniu się gospodarze i panna Laura dyskretnie oddalili się do sąsiedniego pokoju, by nie przeszkadzać gościowi i Celinie. Po kilkuletnim niewidzeniu się oboje byli nieco stremowani, panna Szymanowska zaś dodatkowo zdawała się być zakłopotana. Po rutynowej wymianie uprzejmości Celina śmielej spojrzała mu w oczy. Uderzył ją widok przedwcześnie postarzałego „Polskiego Byrona”, który jeszcze pięć lat temu tryskał energią. „Trochę posiwiał, ma nieco podpuchnięte oczy, jakby grubsze powieki. I te zmarszczki… – zmartwiła się, gdy podawała mu rękę. – Na szczęście ma wciąż młodzieńcze spojrzenie. Toć nie jest jeszcze taki stary – pocieszała się. – To, co mi w nim wadzi, muszę przemóc, a co ma w sobie miłe i dobre, uwydatnię w sercu”.

	Adam był pełen sprzecznych odczuć. „Rację miał Stasiu, wyładniała – pomyślał, ściskając jej drobną dłoń. – Ale, na Boga, dlaczegóż nie uprzedziła o przyjeździe. Gdyby nie ~~Edward~~, nic bym nie wiedział. Przyjazd jej jakiś trzpiotowaty. Nie pamiętam już, czyżem nie rzucił żartem Stanisławowi, że ją chcę…”.		Adam był pełen sprzecznych odczuć. „Rację miał Stasiu, wyładniała – pomyślał, ściskając jej drobną dłoń. – Ale, na Boga, dlaczegóż nie uprzedziła o przyjeździe. Gdyby nie Antoni, nic bym nie wiedział. Przyjazd jej jakiś trzpiotowaty. Nie pamiętam już, czyżem nie rzucił żartem Stanisławowi, że ją chcę…”

	– Oto jestem – rzekła miłym głosem. – Żywię głęboką nadzieję, że słowa twoje, Adamie, przekazane przez doktora, pozostają aktualne? – kontynuowała stropiona.		– Oto jestem – rzekła miłym głosem. – Żywię głęboką nadzieję, że słowa twoje, Adamie, przekazane przez doktora, pozostają aktualne? – kontynuowała stropiona.
Linia 140:		Linia 144:
	Spotkał się Niemen z Jordanem.		Spotkał się Niemen z Jordanem.

	Zygmunt Krasiński pisał do Konstantego Gaszyńskiego: „Mickiewicz ożenił się z Żydówką Szymanowską. W innym miejscu napisał o Celinie, jako o „diablicy” i „przechrzciance”.		Zygmunt Krasiński pisał do Konstantego Gaszyńskiego: „Mickiewicz ożenił się z Żydówką Szymanowską". W innym miejscu napisał o Celinie, jako o „diablicy” i „przechrzciance”.

	Trzeba dopowiedzieć, że Szymanowscy oraz matka Adama, Barbara z Majewskich, byli frankistami, czyli Polakami żydowskiego pochodzenia, którzy przyjęli chrzest katolicki; nazywano ich także przechrztami.		Trzeba dopowiedzieć, że Szymanowscy oraz matka Adama, Barbara z Majewskich, byli frankistami, czyli Polakami żydowskiego pochodzenia, którzy przyjęli chrzest katolicki; nazywano ich także przechrztami.
Linia 164:		Linia 168:
	– Nabij mi tytuniem cybuch, bo mam ochotę zakurzyć fajkę.		– Nabij mi tytuniem cybuch, bo mam ochotę zakurzyć fajkę.

	Tak więc w pierwszych latach związku trwało docieranie się małżonków, czyli wzajemne poznawanie charakterów, temperamentów, upodobań i przyzwyczajeń, czego odzwierciedleniem, z punktu widzenia męża, w przetransponowanej formie są dwie gorzkie humoreski: ''Żona uparta'' (przekład z bajki La Fontaina) oraz ''Golono, strzyżono''; obie z 1840 roku.		Tak więc w pierwszych latach związku trwało docieranie się małżonków, czyli wzajemne poznawanie charakterów, temperamentów, upodobań i przyzwyczajeń, czego odzwierciedleniem, z punktu widzenia męża, w przetransponowanej formie są dwie gorzkie humoreski: ''[https://literat.ug.edu.pl/amwiersz/0072.htm Żona uparta]'' (przekład z bajki La Fontaina) oraz ''Golono, strzyżono''; obie z 1840 roku.

	Inteligentna żona miała też swoje ambicje, próbowała być niezależna, na pewno nie chciała pełnić wyłącznie roli kury domowej. Wstąpiła do Towarzystwa Dobroczynności Dam Polskich prowadzonego przez księżnę Annę Czartoryską, w którym działała czynnie do końca życia oraz do Towarzystwa Politechnicznego Polskiego założonego przez generała Józefa Bema.		Inteligentna żona miała też swoje ambicje, próbowała być niezależna, na pewno nie chciała pełnić wyłącznie roli kury domowej. Wstąpiła do Towarzystwa Dobroczynności Dam Polskich prowadzonego przez księżnę Annę Czartoryską, w którym działała czynnie do końca życia oraz do Towarzystwa Politechnicznego Polskiego założonego przez generała Józefa Bema.
			[[File:CelinaMariaHelena.jpg\|alt=Celina z dwiema córkami, Marią i Heleną\|thumb\|Celina z dwiema córkami, Marią i Heleną]]
	Mimo istniejących między nimi napięć, ich współżycie intymne układało się dość poprawnie. (A może była mu uległa? Tego nigdy się nie dowiemy). Przez kilkanaście lat dorobili się sześciorga dzieci, najstarszym była Maria, urodzona w 1835 roku, po niej przyszli na świat: Władysław – 1838, Helena – 1840, Aleksander – 1842 i Jan – 1845. W grudniu 1850 roku urodził się Józef.		Mimo istniejących między nimi napięć, ich współżycie intymne układało się dość poprawnie. (A może była mu uległa? Tego nigdy się nie dowiemy). Przez kilkanaście lat dorobili się sześciorga dzieci, najstarszym była Maria, urodzona w 1835 roku, po niej przyszli na świat: Władysław – 1838, Helena – 1840, Aleksander – 1842 i Jan – 1845. W grudniu 1850 roku urodził się Józef.

Linia 281:		Linia 285:
	== Linki ==		== Linki ==
	https://pisarze.pl/2022/09/20/franciszek-czekierda-celina-zona-adama-mickiewicza/		https://pisarze.pl/2022/09/20/franciszek-czekierda-celina-zona-adama-mickiewicza/

			https://literat.ug.edu.pl/amwiersz/0072.htm

Admin o 01:01, 27 cze 2025

2025-06-27T01:01:09Z

Podgląd zmian

Admin: Created page with "Celina Mickiewiczowa Celina Mickiewicz z domu Szymanowska,* 16 lipca 1812, † 5 marca 1855, córka pianistki Marii S..."

2025-06-27T00:44:36Z

Created page with "alt=Celina Mickiewiczowa|thumb|Celina Mickiewiczowa Celina Mickiewicz z domu Szymanowska,* 16 lipca 1812, † 5 marca 1855, córka pianistki Marii S..."

Nowa strona

[[File:CelinaMickjpg.jpg|alt=Celina Mickiewiczowa|thumb|Celina Mickiewiczowa]]
Celina Mickiewicz z domu Szymanowska,* 16 lipca 1812, † 5 marca 1855, córka pianistki Marii Szymanowskiej, żona Adama Mickiewicza, matka sześciorga jego dzieci.

Byli małżeństwem od 22 lipca 1834roku; mieli sześcioro dzieci, dwie córki, Marię i Helenę oraz czterech synów: Władysława (1838–1926), Józefa (1850–1938), Aleksandra, Jana.

Celina nie była lubiana w środowisku emigracji polskiej w Paryżu. Miała być rozrzutna, nie umiała gotować (choć jaka szanująca się pani domu w owym czasie sama gotowała!?), podobno trzymała Mickiewicza pod pantoflem i była chwiejna psychicznie. Biografowie twierdzą, że niemiły charakter Celiny wywoływał w poecie myśli i próby samobójcze, a zapewne był też przyczyną jego skandalicznego związku z Xawerą Deibel, o czym znakomicie nas poinformował Tadeusz Boy- Żeleński. Obie te kobiety były silnie związane z paryskim mistykiem Andrzejem Towiańskim, który uwolnił Celinę z ośrodka dla chorych psychicznie w Vanves, gdzie poddawano ją okrutnej terapii - pacjentąw straszono, odmawiano im snu, polewano zimną wodą. Odtąd Celina była jego zwolenniczką i gorliwą członkinią Koła Sprawy Bożej.

Zmarła na raka. Została pochowana na cmentarzu Père-Lachaise, a potem przeniesiona do grobowca rodziny Mickiewiczów na cmentarzu Les Champeaux w Montmorency.

Wkrótce po śmierci żony Mickiewicz pozostawił nieletnie dzieci w Paryżu i wyjechał do Konstantynopola, organizować Korpus Polski, który miał nieść pomoc wojskową Turcji w wojnie z Rosją. Tam też zmarł 26 listopada 1855 roku.